Δρόμοι του νου και των λέξεων

Στο δρόμο για την μαγεία ανακάλυψα την τρέλα, με κίνητρο την άνοιξη, βγήκα στο χειμώνα, γνωρίζοντας πως τη χαρά η λύπη την κατατρέχει, όπως το τέλος, καταπίνει την αρχή, φοβάμαι να εκτεθώ στην ομορφιά αφού η μαυρίλα έχει στίσει καρτέρι.

Βροχή από ασήμι, έκαναν τη νύχτα τεράστιο πυροτέχνημα χαρά και γιορτή όταν σε γνώρισα να λικνίζεσαι στις σκιές ανάμεσα στις καλαμιές που αγνάντευαν τη θάλασσα.

Κοίταξαν και οι δύο βαθυστόχαστα τις μπύρες στη μπάρα. Πήραν ταυτόχρονα τα ποτήρια και τα αδειάσανε μονορούφι χωρίς να τσουγκρίσουν. Ο Γιώργος έγνεψε στον μπάρμαν να φέρει άλλες δύο ξανθιές. Τα μπυράκια ήρθαν ήπιαν μια γουλιά ο καθένας και συνέχισαν. - Λοιπόν; - Τι λοιπόν; - Και τι έγινε μετά; - Α, αυτό ήταν. - Τι; - Τελείωσε η ιστορία. - Βρε τον φουκαρά... - Ποιόν; - Αυτόν που δε ξέχασε. - Ναι. Κόλαση έγινε η ζωή του. - Κι ύστερα σου λένε πως η αγάπη είναι ωραίο πράγμα. - Έλα μου που συμβαίνει. - Την αφήνουμε φίλε. Δε συμβαίνει. Την αφήνουμε να συμβεί. Βλέπεις εμένα να μου συμβαίνουν τέτοια πράγματα; Μόνο εσύ τη πατάς. - Μμμμ. Ξεχνάς εσύ στα νιάτα σου. - Στα νιάτα μου φίλε. Μεγάλωσα πια. - Εγώ πάλι όχι. Ούτε εσύ μεγάλωσες. Απλά κρύφτηκες. Κουράστηκες να πληγώνεσαι. Έβαλες μυαλό. Εγώ όχι και αυτό πληρώνω τώρα. - Ναι αλλά δεν είναι εγωισμοί και στην δική σου την περίπτωση. - ... - ... - Δεν είναι ακριβώς έτσι. - Πως είναι δηλαδή; - Εγώ δεν κάνω μούτρα βρε Γιώργο!...

Το τι μπορείς το ξέρω όμως εκεί που το εγώ σου το καθοδηγεί το τέλος δε θα είναι αρχή και ο πρίγκιπας θα μπήξει το σπαθί στα στήθη της μάγισσας και θα ξαναγεννηθεί. (το πρόβλημα μου είναι ότι υπάρχει μια γυναίκα που, θέλει ή κιόλας το κάνει, να διαβάζει στο εγγόνι της την ιστορία.. Ε δεν κάνει να δώσω τέτοιο τέλος σε ένα παραμύθι.)

- Εσύ θα ζηλεύεις μετά... - Σημασία έχει αν ζηλεύεις εσύ. - Εγώ όχι. Εγώ δε ζηλεύω ποτέ! - Θα ζηλέψεις. - ... - Και δεν έχει σημασία τόσο που θα ζηλέψεις. Σημασία έχει που θα πονέσεις. - ... ; - Και θα πονέσεις πολύ. - ... - Βλέπεις καμιά φορά, η λεοπάρδαλη κυνηγάει στο σκοτάδι... - Τι; - Τίποτα. - Τι λες; - Θα δεις.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κορίτσι. Δεν ήταν ίσως αυτό που έψαχνα. Δεν ήταν και δικό της το φταίξιμο. Δικό μου ήταν όλο. Φαινόταν ο σωστός άνθρωπος τη λάθος στιγμή. Στη ζωή μου ονειρεύτηκα περισσότερα. Είναι ίσως επειδή η ψυχή του ανθρώπου είναι αχόρταγη. Όμως κοντά της ο κόσμος μου έγινε καλύτερος.  Όχι αυτό που προσδοκούσα. Περισσότερο όμως από αυτό που είχα.  Μια αρχή προς μια κατεύθυνση που έδειχνε ότι μπορεί κάποτε να έφτανε στο όνειρο. Φαίνεται όμως μόνος μου σκεφτόμουνα έτσι και αυτό είναι ταξίδι που το κάνουν δύο.  Όμως καθώς πλησιάζει το ξημέρωμα, τα όνειρα γίνονται αναμνήσεις σαν τα παραμύθια που λένε οι γιαγιάδες. Όμως έτσι ούτε αυτοί ζήσανε καλά, ούτε και εμείς καλύτερα.

Ποτέ σου δεν μ' αγάπησες και πάντα άλλους σκοπούς είχες. Ποτέ δεν ήμουν αυτός που ήθελες πλάνο; άλλο στο μυαλό σου είχες. Και σχέδια με την ζωή μου έκανες να σβήσουν τις δικές σου πίκρες. Ποτέ σου δεν μ' αγάπησες και λόγια ψεύτικα μου είπες. Που όμως εγώ τα πίστεψα και γέμισα ελπίδες.

Ότι και να γίνει, όπως και να γίνει, θα 'μαι πάντα εδώ. Κι ας μ' έχεις κλείσει έξω, κι ας μ' έχεις πληγώσει, θα 'μαι πάντα εδώ. Ακόμα κι όταν όλα τ' άλλα είναι πιό σημαντικά ακόμα κι όταν με μειώνεις, θα 'μαι πάντα εδώ. Κι αφού τελειώσουν όλα, ακόμα κι όταν φύγω, θα 'μαι πάντα εδώ. Στα χρώματα, στις γεύσεις, σε ότι αγγίζεις και στις σκέψεις, θα 'μαι πάντα εδώ. Εκεί που χάνεσαι, μα πρώτα όταν αισθάνεσαι, θα 'μαι πάντα εδώ. Δεν έχεις παρά να με καλέσεις, τώρα που ακόμα ζω, πρωτού να μαραθώ, είμαι πάντα εδώ. Και εκεί που μ'εσπροξες στον γκρεμό μέχρι να πέσω να χαθώ ήμουν πάντα εδώ.

Πρόσεχε πόσο ψηλά βάζεις αυτούς που θαυμάζεις. Όταν πέσουν θα πάρουν μαζί τους ένα δικό σου κομμάτι. Κι έχω κουραστεί να αγαπώ, εμπιστεύομαι και να πέφτω, γαμώτο..

Κάθε φορά που με γεμίζεις θλίψη δε μπορώ να δω το πρόσωπό σου. Κάθε φορά που με αφήνεις μόνο, τη θέση σου κλέβουν στοιχειά απ' το παρελθόν. Κάθε φορά που με γεμίζεις πόνο τον νιώθω τόσο έντονα που αναρωτιέμε αν σ' αγγίζει. Κάθε φορά που εξαφανίζεσαι νιώθω τόσο εκτεθιμένος που μετανιώνω. Κάθε φορά που με παραπετάς, σκέφτομαι πως η σχέση μας λάθος είναι μόνο.

Εγώ είμαι μια λίμνη από καημούς και στεναχώρια. Σα σταθείς την άκρη και με κοιτάξεις μοιάζει με όμορφή, πλανεύτρα η ματιά μου. Όμως εγώ είμαι μια λίμνη από καημούς που πνίγει κάθε τι στο άγγιγμά μου.

Κουράστηκα να περιμένω γι αυτό που δε θα έρθει ποτέ. Λόγια μου ή σκέψεις σου δεν ξέρω. Ναρκοπέδιο οι διάλογοι των ανθρώπων σαν τις σκέψεις τους, γεμάτες αντιφάσεις και άδικα φορτία του χτες. Κουράστηκα να καταπιέζω το συναίσθημα, να είμαι comme il faut. Θέλω ν' αγαπήσω, να δώσω, να φωτίσω κι ας καταδικαστώ. Κουράστηκα να το δουλεύω για τα επουσιώδη, αφού όλα έτσι μοιάζουν μες τον ωκεανό της αγάπης μου. Κουράστηκα και πάρτε το κορμί μου, αμίλητο, ανέκφραστο, νεκρό αφού η ψυχή μου είναι τιμωρημένη να μη μιλάει. Και πριν προκάμεις να βγάλεις συμπεράσματα, δε μιλώ σε σένα. Μιλάω σε όλους εσάς, και μόνο εσάς, που το μυαλό σας ταξίδευσε στις ίδιες σκέψεις.  Δώστε ένα σημάδι ότι υπάρχετε...