Δρόμοι του νου και των λέξεων

All this happens and you are asleep? How do you do that? How do you justify... Not being there? How do you live life so deprived? How do you even survive? How do you tell yourself of letting life pass by? Acting like you were promised to come back. How do you even justify? How do you even beleive? Life full of excuses empty of feeling field with fear... fear of denial... and yet you let it pass by! So sad, so sad in fact... for you and I could be living side by side the dream life you let pass by. Come to me now... feel me, touch me, taste me... I am not forever, not to be taken forgantted I will expire; but meanwhile... I'll been living, briething and in your embrace possibly dancing what a way to die!

Δε θυμάμαι πότε η εικόνα σου ξεθώριασε ξαφνικά. Σαν χτες ήτανε που πόζαρες. Και τώρα, βρήκα εκείνη τη φωτογραφία σου, σ' ένα ερμάρι κλεισμένη από παλιά. Μόνο που έμοιαζε χτες, που σε είχα αγκαλιά. Σαν ανάμνηση παλιά, τα χρώματα τα λαμπερά κοιμήθηκαν θαρρείς μαζί με τις αναμνήσεις. Έτσι νοιώθω πως σε χάνω σιγά-σιγά, σαν την φωτογραφία που αποχωρεί σταθερά απ' το κιτρινισμένο της πια, σπίτι.

Όταν τα γράμματα σιωπήσουν  κι η αγάπη έχει πεθάνει  τρέξε να βρεις το πως και τι πίσω να φέρεις  το χρόνο που άφησες να περάσει.