(Τηλέφωνο χτυπά) ... - Παρακαλώ; - Έλα βρε φιλαράκι (Όλοι γίναμε βορειοελλαδίτες ξαφνικά... στα λόγια) - Ποιος είναι; - Ρε φιλαράκι δε με γνώρισες; (Τα νεύρα μου!!!) - Όχι ρε φίλε, δεν είναι καλό το σήμα. - Εγώ έχω πέντε γραμμές εδώ, στην Ελλάδα ακόμα δεν έχει καλό σήμα; - Σιγά μη τα βγάλουμε να τα μετρήσουμε! Θα μου πεις ποιος είσαι; - Χο, χο, χο. - ... (Θεέ μου δώσε μου δύναμη) - Πάντα οξύθυμος βλέπω - Αφού με ξέρεις γιατί παίζεις μαζί μου (ε ρε μαζόχες που υπάρχουν) - Χο, χο, χο. - Κοίτα "φιλλλαράκι". Ένα πράγμα περιμένω να πεις. Εύκολο. Το όνομά σου. Απλό ε;. Ότι άλλο πεις στο έκλεισα. - Έλα βρε παρεξηγησιάρη! Ο Μηνάς είμαι. Από το Big Apple; - Από που; (Τι διάολο βότσαλο έχει στο στόμα του;) - Το Big Apple, the city that never sleeps? (Άχου και δε με νοιάζει που έλεγε και ο Σταυρίδης στα Κίτρινα Γάντια) - Άχου και δε με νοιάζει (μου ξέφυγε... ή όχι) - Τι είπες; - Τίποτα. Από που είσαι είπαμε; - Απ' το New Y...
