Δρόμοι του νου και των λέξεων

Προσπάθησα να δω τον κόσμο μέσα από τα μάτια σου, και ανακάλυψα ένα κόσμο ασπρόμαυρο και μπερδεμένο, όπου το άσπρο του σήμερα γινόταν το μαύρο του αύριο, κι εκείνο που νόμιζες σταθερό ψευδαίσθηση αστάθειας ήταν. Ξεκίνησε όνειρο και κατέληξε εφιάλτης, βυθισμένος σε οράματα που δεν υπήρξαν ποτέ τελικά. Πόνο περίμενα όχι απογοήτευση. Σ' ευχαριστώ.

Κοίταξε μαγεμένος το τοπίο. Στις παρυφές του δάσους φαίνονταν να πετάνε μαύρα πουλιά. Η ηλιόλουστη μέρα δημιουργούσε ιδανικές συνθήκες φωτισμού και το πανόραμα μπροστά του έκοβε την ανάσα. Με αργές κινήσεις, έβγαλε και συναρμολόγησε τον εξοπλισμό του. Ο στόχος τους ανυποψίαστος έπινε νωχελικά νερό σε μια γούβα στο χιόνι δίπλα στα πρώτα έλατα. Πήρε θέση. Η εικόνα καθάρισε άμεσα και ο στόχος απεικονίστηκε στο μάτι του. Κράτησε την ανάσα του στο τέλος της εκπνοής και το θήραμα έγινε αθάνατο. Courtesy of http://www.gemphoto.org

Έφυγα ξαφνικά κι απότομα το βράδυ, προτού προλάβεις πάλι τη σκέψη μου να ορίσεις. Πέταξα ψηλά και ξένοιαστα και χάθηκα στη λήθη και ήταν όμορφα, γαλήνια μέσα στο σκοτάδι. Χάρηκα που ένοιωσα ελεύθερος ξανά! Μα πριν τελειώσει η νύχτα στη μνήμη έφερα το λόγο της χαράς και πάλι με μια αίσθηση νοσταλγική τη σκέψη μου όρισες κι άγγιξα πάλι τη μοναξιά στην οποία μας φυλάκισες και πήγα ν' αποθάνω.

Θαρρείς πως οι σκιές αργοσάλευαν καθώς η ηλιαχτίδες του ξημερώματος χόρευαν ανάμεσα στα παιχνιδιάρικα σύννεφα που είχε αφήσει έρμα στον άνεμο το πρωινό μπουρίνι. Κοιτούσε τη θάλασσα μυρίζοντας το νωπό χώμα που παρέσερνε το άρωμα των λίγων γιασεμιών που είχαν μείνει να στολίζουν τον φράχτη.  Εκείνη εμφανίστηκε στη μέση της αυλής φορώντας ένα λευκό αέρινο φόρεμα, συνοδεύοντάς το με ένα επίσης άσπρο καπέλο με πλατύ μπορ που το στόλιζαν μια σειρά από μικροσκοπικά κίτρινα και κόκκινα μπουμπούκια. Έτρεξε, σχεδόν αιωρήθηκε μέχρι την άκρη του φράκτη. Εκεί στάθηκε, τεντώθηκε στις μύτες των ποδιών της και έστρεψε το κεφάλι της προς εκείνον. Τα μαλλιά της ακολούθησαν την κίνηση χαϊδεύοντας τους λεπτούς της ώμους καθώς το βλέμμα της έπεσε επάνω του. Το βλέμμα της σα φως τον έλουσε διεισδύοντας βαθιά θαρρείς προσπαθώντας να αγγίξει την ψυχή του όπως τότε που τον αγαπούσε. Με αυτή τη σκέψη, τα μάτια του εστίασαν ξανά και το όραμα χάθηκε όπως τα πρωινά όνειρα . Η αγάπη υ...

- Αφού ξέρεις πως είναι οι άνθρωποι βρε Γιώργο! - Ξέρω; - Εγωιστές! Μη κάνεις το χαζό! - Ααα! Ναι. Ξέρω. Λοιπόν; - Ε να, πείσμα στο πείσμα, κάποια στιγμή ενώ ο ένας συνέχισε να κάνει πείσματα... - ... - Με παρακολουθείς; - Ε; Ναι, ναι! Συνέχισε. - Όχι άμα βαριέσαι να μου το πεις! - Όχι βρε παιδάκι μου. Σκέπτομαι αυτά που μου λες. Συνέχισε. - Α! - Ου! Συνέχισε! - Λοιπόν... Τι έλεγα; Ε να είδες τι μου κάνεις τώρα; - Τι σου κάνω ρε φίλε; Μόνος σου τα κάνεις. Βρε μήπως έχει δίκιο και είσαι όντως παρανοϊκός; - Ε τώρα τι θέλεις; Να τσακωθούμε και μεταξύ μας; - Λοιπόν έλεγες... πείσμα στο πείσμα, κάποια στιγμή ενώ ο ένας συνέχισε να κάνει πείσματα... - Καλά ρε μαλάκα, κόπι/πάστε έκανες; - Συνέχισε θα το χάσεις πάλι... - Αν ναι. Λοιπόν, κάποια στιγμή ενώ ο ένας συνέχισε να κάνει πείσματα... - Ναι; - Ο άλλος τον ξέχασε! - Τι; - Τον ξέχασε σου λέω. - Τι εννοείς; - Ε να, δε λέει ο λαός μάτια που δε βλέπονται... - Ναι... - Ε δε του μιλούσε για τόσο καιρό που τελικά τον...

Στην κατακλείδα όλα είναι αγάπη. Όταν δεν υπάρχει αγάπη, ο άλλος δε μπαίνει στον κόπο να ασχοληθεί μαζί σου. Σε γράφει στα παλιά του παπούτσια κι από εδώ παν κι οι άλλοι που λέει κι ο λαός. Σα να σε παίρνει ασφαλιστική εταιρία Σαββάτο απόγευμα να σου πουλήσει ασφάλεια, μισή ώρα μετά που πλήρωσες το σουπερμάρκετ και σκέφτεσαι ότι δε βγαίνουν τα μισθά να πληρώσεις ΕΝΦΙΑ. Όπως λέει και ο Ζιλπμέρ Σηνουέ, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν μια φράση για αυτές τις περιπτώσεις. Λέγανε "Είσαι σαν το βούισμα της μύγας στα αφτιά μου". Μου είχε κάνει εντύπωση αυτή η φράση όταν τη διάβασα! Βέβαια υπάρχουν οι εξαιρέσεις του κουτσομπόλη, του πικραμένου και ποιος ξέρει ποιανού άλλου που δε πάει ή δε θέλει να πάει το μυαλό μου. Μα την αλήθεια μου βαριέμαι και να σκεφτώ άλλο τέτοιο σινάφι. Αλλά με κόβεις τέτοιο άνθρωπο; Τι να πω; Μπορεί και να είμαι και να μη το καταλαβαίνω. Σίγουρα δεν έχω πρόθεση. Αλλά η πραγματικότητα βαθειά μέσα μου είναι διαφορετική. Και γι αυτό είμαι σίγουρος. Μέσα μο...

Τα γραφούμενα μου είναι καθρέπτης της ψυχής μου. Έτσι συχνά είναι εύκολο για μένα να γράψω. Στην ουσία δε γράφω. Απλά μεταφράζω. Βλέπω την ψυχή μου, και μεταφράζω. Σήμερα κάτι έγινε. Είπα θα δω αργότερα και θα το μεταφράσω. Περίεργο αυτό γιατί ο απείθαρχος εαυτός μου σχεδόν ποτέ δεν αντιστάθηκε να μη παραβιάσει τα "πρέπει" που βάζω μέσα μου. Έτσι απλά. Επειδή δε γουστάρει πρέπει. Όμως αυτή τη φορά σαν να φοβόταν να κοιτάξει. Δέχτηκε τη μετακύλιση της διαδικασίας για αργότερα με ανακούφιση θαρρώ. Γιατί άραγε;  Δεν άντεξε πολύ όμως. Μόλις επήλθε ηρεμία ξεκίνησε να κρυφοκοιτάζει. Από τότε πέρασαν ώρες. Μπαίνω, βγαίνω, κάθομαι, σηκώνομαι και η οθόνη άδεια, άσπρη και εκτυφλωτική. Τα δάχτυλα έχουν παγώσει και συνειδητοποιώ ότι κάνει κρύο. Πριν λίγες ώρες είδα μια κοπέλα. Από μακριά μου φάνηκε πως ήταν μία φίλη. Μια φίλη από τα παλιά. Σαν ανάμνηση μισοτελειωμένου ονείρου. Όταν πλησίασε πιο κοντά κατάλαβα πως είχα κάνει λάθος. Έμοιαζε πολύ, σαν αδερφή της ήτανε αλ...

Προσπάθησε να γλύψει τα ξεραμένα χείλια του. Η γλώσσα του, θαρρείς ακόμα πιο στεγνή κόλλησε απάνω τους. Τραβώντας την ένα κομμάτι από το πετσί της ξεκόλλησε. Γεύτηκε με βουλιμία το λιγοστό αίμα που έσταξε μήπως ξεδιψάσει λίγο και έπνιξε την κραυγή που ανέβαινε στα στήθια του.  Ποιος να τον ακούσει άλλωστε; Κοίταξε γύρω του το ανήλιαγο κελί του. Η πλάτη του τον πονούσε φρικτά. Προσπάθησε να κουνηθεί λίγο, να βολευτεί καλύτερα. Μάταια. Τον είχε δέσει πάνω σε χειρουργικό πάγκο. Το μόνο που κατάφερε ήταν να προκαλέσει κι άλλο πόνο καθώς τα πέτσινα δεσμά του στα πόδια, τη μέση και τα χέρια μπήχτηκαν στην ερεθισμένη σάρκα. Τον είχε δέσει και τον είχε εγκαταλείψει στην τύχη του. Αν και πια τύχη; Κανείς δεν ήξερε που βρισκόταν. Ούτε και ο ίδιος. Και το χειρότερο κανείς δεν έδινε δεκάρα. Θλιβερό. Ώστε έτσι θα ήταν το τέλος... Ένας αργός θάνατος εγκατάλειψης. Το όνομά του... Ε

"...μια ασφάλεια ότι αν σου συμβεί κάτι θα υπάρχει κάποιος να σε φροντίσει, να σου σταθεί βρε αδερφέ, αλλά ούτε και αυτό το έχεις τώρα, και μια ψυχή βρε αδερφέ να φας ένα κομμάτι ψωμί μαζί το βράδυ που γυρνάς στο σπίτι, ένα χάδι, μια αγκαλιά και αν μπορεί να σε κοιτάει και να νιώθεις γυναίκα ή ακόμα περισσότερο να βλέπεις στα μάτια του τον εαυτό σου 20 χρόνια πριν, χαλάλι που έχει και 5 κουσούρια (εξάλλου θα του τα φτιάξεις και αυτά συν το χρόνο)..." "Με τα θετικά είναι που τα χάνεις και προκειμένου να ανακαλύψεις κάτι καινούργιο και να χάσεις ενδεχομένως τον έλεγχο, ουστ από δω. Για ρίσκα είμαστε τώρα; Αλλά ερωτεύεσαι μόνο όταν χάνεις τον έλεγχο. Πρέπει να το νιώσεις καμιά φορά. Δε λέω να τα γαμήσεις όλα. Αλλά αφέσου, και όπως λέει ένας φίλος, κάτσε πάνω στο κύμα. Μη το παλεύεις, θα σε καταπιεί. Κάτσε πάνω και όταν σε βγάλει σε ακρογιάλι και πατήσεις στεριά θα δεις αν σου αρέσει και θα έχεις πάλι τον έλεγχο να κινηθείς. Και στην τελική τι είχες, τι έχασες. ...

Είναι συχνά τα ρυτιδιάσματα στην επιφάνεια της θάλασσας που βλέπω στο λόγο σου όταν δε βλέπω τα μάτια σου που προμηνύουν μπόρα και με σκιάζουν. Το φως κρύβεται και ενώ ο ήλιος κοντεύει στο απόγειο του να σταθεί γίνετε σούρουπο πυκνό θαρρείς την ώρα πριν νυχτώσει κι η θάλασσα λάδι σκοτεινό θαρρείς και θυμωμένο. Και ξάφνου, μια παχειά σταγόνα πέφτει καταμεσής στη θάλασσα σε βρίσκει στο κούτελο και σε ξυπνάει απ' τη σαγήνη του θεριού να πας να καλυφθείς πριν πέσει με μάνητα ο πρώτος κεραυνός.

Είχαν περάσει άλλα 20 χρόνια από την τελευταία φορά που σμίξανε. Χωρίζουν βλέπεις οι άνθρωποι, ακόμα κι εκείνοι που φτιάχτηκαν για να μείνουν μαζί. Τα φέρνει η ζωή ανάποδα συχνά. Σαν χτες του φαινότανε που κατεβαίνανε μαζί την παραλιακή. Είχαν στρίψει δεξιά προς τη θάλασσα εκεί που ο δρόμος άρχιζε να απομακρύνεται. Την είχε πάει σ' έναν έρημο μόλο και εκεί πήρε το πρώτο της φιλί. Εκεί μαγεύτηκε κι εκεί ξεκίνησαν όλα ξανά. Το αυτοκίνητο, το ίδιο αυτοκίνητο ακολουθούσε, σαν από μόνο του την ίδια διαδρομή. Τίποτα δεν είχε αλλάξει από τότε. Όλα έμοιαζαν ίδια μόνο που τώρα ήταν πρωί και είχε ζέστη. Το αυτοκίνητο έφτασε στον ίδιο σημείο που είχε φτάσει πριν είκοσι χρόνια σαν από μόνο του, σχεδόν αυτόματα. Κοίταξε γύρω του, αναδεύτηκε νωχελικά και τελικά αποφάσισε να βγει στη μαρίνα. Άναψε ένα τσιγάρο και ξεκίνησε να περπατάει κατά μήκος της προβλήτας μέχρι που έφτασε στον μόλο. Σήκωσε το κεφάλι του και την είδε.  Στεκόταν όρθια στην άκρη του κυματοθραύστη και αγνάντευε το πέλ...

Θα 'θελα... Τι;  Τίποτα... Σίγουρα; Όχι. Τι όχι; Ε... Δηλαδή ναι. Καλά. Τι καλά. Καλά! Έτσι απλά; Ναι έτσι απλά. Ε είσαι αναίσθητος! Τι;! Τίποτα. Πως τίποτα; Είπες ότι είμαι αναίσθητος! Ε αφού το άκουσες γιατί ρωτάς; Άργησα να το χωνέψω. Ωραία. Τι ωραία; Ωραία! Καλά. Τι καλά!!! Που το βλέπεις το καλά;;; ... Δε μου λες τρελάθηκες; Ναι, βγάλε με και τρελή από πάνω! Θέλεις να μου πεις τι συμβαίνει;  Τίποτα. Ε πως τίποτα; Έλα τώρα πες μου. Όχι. Αφού σ' αγαπάω. Όχι. Τι όχι. Δε με αγαπάς.  Γιατί; Γιατί άμα μ' αγαπούσες...  Ναι;... Θα μου έδινες αυτό που δεν έχω; Τι είναι αυτό;  Δεν ξέρω.  ...; Δηλαδή ξέρω... ... Τέλος πάντων. Καληνύχτα!   Έτσι απλά; Ναι έτσι απλά.  Όπως επιθυμείς. Καληνύχτα. ... ... Γουρούνι! !

Μη χάσεις το sex appeal σου! Σε παρακαλώ! Γιατί αν το χάσεις και αυτό... Χαθήκαμε. Κι εγώ δε θέλω να χαθούμε! Γιατί σ' αγαπώ! This is what I call a mind fuck! If these lines above were to be translated in LISP * That would be the CDR of the CDRs. The perfect tailed recursion. ** And that my friends will always be the difference between human intelligence and artificial intelligence! Human intelligence adds a touch of romance, humor and appeal in multiple dimensions above beauty! * LISP is a 3rd generation artificial intelligence programming language ** I know this is probably impossible to follow if you are not an IT gig, but who said IT nerds can't write poetry? A tailed recursion is a beautiful infinite loop like a fractal to infinity.

"...Woe to you, Oh Earth and Sea For the Devil sends the beast with wrath Because he knows the time is short Let him who hath understanding reckon the number of the beast For it is a human number Its number is Six hundred and sixty six ." (Revelation 12:12) Not what I want, but what I am capable of. This is what scares me the most, wakes me in the middle of the night. Because the beast lives in us all and we are all capable of unleashing it. And I am not without sins. One more, one less makes no difference. Does it? Let's not try. Been there, done that, living with it. No logic in that. Everyone can destroy, few are gifted to build. To love. I want no more sins. Please no more. No sense to that... Please... let me be... Then again, I'm losing my mind and there's a thin line between love and darkness. And the Prince may be awaken any time. The Prince of Darkness...

Ποτέ σου δε κατάλαβες τι είναι η αγάπη παρόλο που βαθειά μέσα σου την απώλειά της νιώθεις. Όμως αγάπη δεν είναι δεν είναι η απώλεια. Η απώλεια είναι απόδειξη της ύπαρξής της και ο πόνος που νιώθεις η θλίψη του κενού που ζει. Αγάπη είναι να σκέφτεσαι συνέχεια, να προσπαθείς να νιώσεις τον άλλον από μακριά, να λειτουργεί το θέλω σου για τα θέλω εκείνης, να προβλέπεις τη στεναχώρια της και την αποτρέπεις. Η αγάπη δεν έχει όρια ούτε και μέτρα για αυτήν έγιναν θαύματα και πόλεμοι συνάμα. Αγάπη είναι η σκέψη του μόλις θα ξυπνήσεις κι ο τελευταίος σου λογισμός προτού στα όνειρά σου έρθει. Κι αν προσπαθήσεις να ελέγξεις τις σκέψεις σου αυτές και βρεις πως δεν αντέχεις να τις περιορίσεις τότε να ξέρεις γνώρισες αυτό που σου έχει λείψει.

Από το στόμα της κόρης μου τριών ετών... Μια φορά κι έναν καιρό, ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Είναι προφανές γιατί είναι το συντομότερο κι εξίσου προφανές γιατί είναι παραμύθι. Είναι η αθωότητα των παιδιών πηγή αλήθειας που εμείς οι μεγαλύτερη χάσαμε μες την πολύ "σοφία" μας που μας οδηγεί στον να ταυτίζουμε την αγάπη με την εξυπηρέτηση των αναγκών μας.

Πόσο φορτίο μπορεί να σηκώσει μονάχος του κανείς; Δεν ξέρω. Υπάρχει αγάπη; Ναι υπάρχει. Άρα δεν είσαι μόνος... Κι αν αγαπάω μόνο εγώ; Ναι τότε είσαι αφόρητα μόνος. Αλλά είναι έτσι; Δε ξέρω. Μόνο για μένα είμαι σίγουρος. Καλά δεν υπάρχουν ενδείξεις; Ναι υπάρχουν αλλά δεν είναι αποδείξεις και οι αγάπη θέλει αποδείξεις. Με μπερδεύεις. Μη νομίζεις. Κι εγώ μπερδεμένος αισθάνομαι. Τέλος πάντων. Και τι δείχνουν οι ενδείξεις; Αρκετά για να είναι αβάσταχτη η μοναξιά μου. Υποσχέσεις; Μόνο εγώ είμαι υπόσχεση. Όχι σχέση. Υπόσχεση. Τι σημαίνει αυτό; Όλο μαζί δεν ξέρω. Για μένα και τα δύο υποσχέσεις είναι. Όμως έχω βιώσει τα επιμέρους. Εμπειρίες μόνο έχω. Δηλαδή; Να, έχει να κάνει με τον άνθρωπο.  Άλλη τηρούν τις υποσχέσεις τους κι άλλοι λένε σιγά μην κάνουμε ότι λέμε. Ναι αλλά εσύ τι κάνεις; Εγώ δεν είμαι έτσι. Δε μπορώ. Θέλω να πιστεύω ότι αυτό που λέω είναι, εκτός κι αν ο άλλος το αναιρέσει. Δηλαδή; Πως να τηρήσεις μια υπόσχεση αν ο άλλος δε θέλει αυτό που έχεις υπ...

Ήταν και οι δύο πρωτοκλασάτοι πολεμιστές. Φονιάδες ολκής. Με τα χρόνια και την εμπειρία είχαν εξελίξει την τεχνική τους και τις τακτικές τους και τώρα γνώριζαν πως μόνο μεταξύ τους μπορούσαν να σκοτωθούν. Η σκέψη αυτή, χρόνια τους έκανε να αποφεύγουν να συναντηθούν στο πεδίο της μάχης. Τους γοήτευε όμως κιόλας. Εκείνη σκότωνε από μακριά. Κι εκείνος από ακόμα πιο πολύ, άλλα όταν το απαιτούσαν οι συνθήκες και από απόσταση ανάσας. Μελετούσαν ο ένας τον άλλον. Από μακριά. Διακριτικά. Κάποιες περιόδους σταματούσαν, αλλά πάντα ερχόταν ο χρόνος για να ψάξουν πάλι για τον άλλον. Κάποτε ήρθαν έτσι τα πράγματα που έπρεπε να αναμετρηθούν. Κάτι σαν κάλεσμα κι ας ήξεραν πως το αποτέλεσμα θα ήταν πιθανότατα ολέθριο ίσως και για τους δύο. Επένδυσαν χρόνο να μελετήσουν ο ένας τον άλλο και ο χρόνος περνούσε μέχρι που κάποια στιγμή εκείνος ένοιωσε το κάλεσμα. Έστησε το καρτέρι του ανάμεσα στα πεύκα που έβλεπαν στην παραλία που συνήθιζε να επισκέπτεται. Οι συνήθειες είναι λάθος...

Σιγά, σιγά χάνω την πίστη μου,                                            {Ο Τίτλος έχει σημασία} αλλά επειδή αισθάνομαι καλός άνθρωπος,                           {Ακόμα και τα σχόλια μπορεί να έχουν} μόνο σήμερα και όχι τόσο (είμαι και γαλίφης),                    {Τη σκέψη του καλαμαρά} αφού θα κάνω τάμα σε σας που με διαβάζετε, εκλιπαρώντας παράταση από ψηλά,                               ...

Μπορείς να αλλάξεις μόνο τον εαυτό σου. Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει κανένα αν αυτός δεν θέλει και δεν είναι έτοιμος για την αλλαγή. Μ' έχουν κουράσει όλοι αυτοί που προσπαθούν ν' αλλάξουν τους άλλους, γιατί μπορείς να αλλάξεις μόνο τον εαυτό σου. Εσύ είχες πει πως δε το κάνεις πως αποδέχεσαι τους άλλους όπως είναι. Μου φάνηκε περίεργο γιατί δεν είχα γνωρίσει κανέναν μέχρι τώρα που να μη προσπαθεί να αλλάξει τους άλλους. Όμως πίστεψα ότι και σ' αυτό είσαι μοναδική, όπως και σε τόσα άλλα άλλωστε. Γι' αυτό αν προσπαθήσεις να με αλλάξεις, θα με πληγώσεις, θα με χάσεις, θα με πληγώσεις γιατί θα σε χάσω.