Δρόμοι του νου και των λέξεων

Μου λείπουν τα χείλη σου... Ειδικά εκείνο το ένα, το ατίθασο, που περισεύει λίγο παραπάνω... Ονειρεύομαι τις γάμπες σου, τα στρογγυλά γοβάκια και τις μπαλαρίνες... Καθώς το στρατί σκαρφάλωνες μετά την μποκαμβίλια οπου σκαρφάλωνε η τρομαγμένη γάτα μη λογαριάζοντας τ' αγκάθια.

Να τη και πάλι η στιγμή  που μένεις μόνος στο χαρτί.  Οι λέξεις που βγαίνουν πονούν, βαθιά απ' την ψυχή σου αντηχούν.  Ψάχνεις τρόπο να πεις,  δεν είναι έτσι, μπορείς.  Προσκλήσεις στέλνεις να βρεις  καρδιές, αγάπη να μοιραστείς.  Μα φαίνεται η αγάπη στέρεψε, σαν ψέμα χάθηκε, έρεψε. Κι όταν και όλα σιωπούν, αλήθειες χαμένες θα βγουν.  Μα η αλήθεια είναι μόνο μία,  πως για την αγάπη χάθηκε και η Τροία. Που νόμισες λοιπόν ότι πας, έτσι αλόγιστα που τη ψυχή σου σκορπάς. Γιατί η αγάπη είναι πόνος και θλίψη,  αφού στο τέλος το εγώ θα την καλύψει.   Κι οι αλήθειες γίνηκαν ψέματα, και τα ψέματα αλήθειες.

Να και κάτι που εσύ δεν πιάνεις. Πως μπορώ να σ' αγαπώ κι ας ποθώ σε και δεν σ' έχω, που σημαίνει ο πόθος  που έχω εγώ για σένα δεν μπορεί να γίνει όπλο για μένα.  Κι ότι και να κάνεις θα είμαι εγώ εδώ για σένα με τρόπους απρόβλεπτους, κι αναπάντεχους τόσο, που μάλλον δεν αντέχεις, απλά και μόνο γιατί αγαπώ εσένα. Κι αν το θέλεις το χατήρι να μου κάνεις, μην ξεχάσεις ποτέ πως εγώ σ' αγαπώ, γιατί εσύ χάσεις. Κι όσο κι αν καμαρώνεις για τα χαμένα, θα 'μαι πάντα εγώ εκεί για σένα.

Αριστερά είχε δύο γεράνια και μια τριανταφυλλιά. Τα γεράνια φουντωμένα απολάμβαναν το ξεκίνημα της άνοιξης. "Άνοιξη" σκέφτηκε. "Γιορτάζει η φύση, ξαναγεννιέται". Το βλέμμα του έπεσε στην τριανταφυλλιά. Ένα σκούρο κόκκινο, σχεδόν μαύρο, μοναδικό κουρασμένο μπουμπούκι ψυχορραγούσε στο πλάι. "Εσύ γλυκιά μου είσαι σαν και μένα. Ευαίσθητη. Χρειάζεσαι φροντίδα κι αγάπη για να δώσεις τ' αρώματα σου το καλοκαίρι". Τα μάτια του γέμισαν νοσταλγία και θλίψη. Μετά κοίταξε πάλι την τριανταφυλλιά με συμπάθεια. "Σε παραμέλησα γλυκιά μου το χειμώνα και μου κρύωσες" της είπε καθώς έσκυψε να μυρίσει το μοναδικό τριαντάφυλλο που του πρόσφερε. Το άρωμά της ισχνό όμως μεθυστικό με μια υπόσχεση από τα παιδικά του χρόνια. Άρωμα ευτυχίας.  Θυμήθηκε τον κήπο της γιαγιάς στο χωριό. Αριστερά, μια μεγάλη πικροδάφνη με ροζ φουντωτά λουλούδια φώναζε "Αντέχω. Αντέχω τα πάντα. Το κρύο, την εγκατάλειψη, την καταπόνηση ακόμα και τη δίψα". Γυναίκα. ...

"Και τι κάνεις σε τέτοιες περιπτώσεις;" "Εξαφανίζομαι. Παρατηρώ και εξαφανίζομαι." Τόπε και το έκανε, με συνέπεια ξανά. Πουφ! "Βλέπεις, όλα τα θυμάμαι..."

Τι κι αν εμείς μπορούμε να ήμαστε μαζί, πιστεύεις θ' αντέχαμε αφού σωθούν τα ξόρκια; Τι κι αν αλλάξουν όλα αφού πάλι τα νέα παλιά θα γίνουν; Τι κι αν μ' αγαπάς λες τώρα αφού τόσες μ' έχεις διώξει φορές; Τι κι αν υπάρχει άλλος τρόπος μα μη χαθούν ποτέ οι αλχημείες; Τι κι αν υπάρχει τόση μοναξιά αφού εγώ είμαι μαζί σου.  Τι κι αν μπορούσε να γίνει καλύτερα αφού αυτό μπορεί να το χαλάσει. Τι κι αν όμως ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο; Τι κι αν δε μάθουμε ποτέ αφού ποτέ σοφοί δε γινόμαστε; Τι κι αν ήμαστε και δεν το 'χουμε αποδείξει ακόμα;

Το μυαλό μου βουίζει πάλι φωνές, κουβέντες, οράματα της αγάπης ουρλιαχτά, δεν καταλαβαίνω. Σήμερα θέλεις το ένα πάντα ότι ήθελες ήταν σημαντικό για μένα. Όμως το θέλεις τώρα, κι αν μπορώ να στο δώσω αύριο με ποδοπατάς, δεν καταλαβαίνω. Παιχνίδια δύναμης; Στην αγάπη; Γιατί; Δεν καταλαβαίνω. Μπορεί να είναι έτσι η αγάπη; Δε γνωρίζω. Εγώ από λάθος ζω στα παραμύθια πιστεύω σε πράγματα που δεν υπάρχουν και έτσι είναι λογικό να μην καταλαβαίνω.

Ήταν και οι δύο πρωτοκλασάτοι πολεμιστές. Φονιάδες ολκής. Με τα χρόνια και την εμπειρία είχαν εξελίξει την τεχνική τους και τις τακτικές τους και τώρα γνώριζαν πως μόνο μεταξύ τους μπορούσαν να σκοτωθούν. Η σκέψη αυτή, χρόνια τους έκανε να αποφεύγουν να συναντηθούν στο πεδίο της μάχης. Τους γοήτευε όμως κιόλας. Εκείνη σκότωνε από μακριά. Κι εκείνος από ακόμα πιο πολύ, άλλα όταν το απαιτούσαν οι συνθήκες και από απόσταση ανάσας. Μελετούσαν ο ένας τον άλλον. Από μακριά. Διακριτικά. Κάποιες περιόδους σταματούσαν, αλλά πάντα ερχόταν ο χρόνος για να ψάξουν πάλι για τον άλλον. Κάποτε ήρθαν έτσι τα πράγματα που έπρεπε να αναμετρηθούν. Κάτι σαν κάλεσμα κι ας ήξεραν πως το αποτέλεσμα θα ήταν πιθανότατα ολέθριο ίσως και για τους δύο. Επένδυσαν χρόνο να μελετήσουν ο ένας τον άλλο και ο χρόνος περνούσε μέχρι που κάποια στιγμή εκείνος ένοιωσε το κάλεσμα. Έστησε το καρτέρι του ανάμεσα στα πεύκα που έβλεπαν στην παραλία που συνήθιζε να επισκέπτεται. Οι συνήθειες είναι λάθος...

Ότι και να γίνει, όπως και να γίνει, θα 'μαι πάντα εδώ. Κι ας μ' έχεις κλείσει έξω, κι ας μ' έχεις πληγώσει, θα 'μαι πάντα εδώ. Ακόμα κι όταν όλα τ' άλλα είναι πιό σημαντικά ακόμα κι όταν με μειώνεις, θα 'μαι πάντα εδώ. Κι αφού τελειώσουν όλα, ακόμα κι όταν φύγω, θα 'μαι πάντα εδώ. Στα χρώματα, στις γεύσεις, σε ότι αγγίζεις και στις σκέψεις, θα 'μαι πάντα εδώ. Εκεί που χάνεσαι, μα πρώτα όταν αισθάνεσαι, θα 'μαι πάντα εδώ. Δεν έχεις παρά να με καλέσεις, τώρα που ακόμα ζω, πρωτού να μαραθώ, είμαι πάντα εδώ. Και εκεί που μ'εσπροξες στον γκρεμό μέχρι να πέσω να χαθώ ήμουν πάντα εδώ.

Σήμερα ξύπνησα πλάι σου πάλι μονάχος με μόνη συντροφιά μου τις αναμνήσεις που άφησε σαθρά μέσα στη μνήμη μου το τελευταίο όνειρο. Η ανάμνηση στα χείλη μου, και γεύσεις του κορμιού σου που δεν το χόρτασα ποτέ. Κι όταν σ' αναζήτησα πάγωσε η ψυχή μου απ' το κενό που άφηνε η απουσία σου. Σήμερα ξύπνησα πάλι μοναχός κι όμως νόμιζα πως ήσουν δίπλα μου αισθάνθηκα πως έλειπε κομμάτι της ψυχής μου. Είπα ποτέ να μην ξανά ονειρευτώ.  

Αν φας ποτέ κατι τόσο πιπεράτο που να πάρουν φωτιά τα χείλη σου... Τότε μάτια μου να θυμηθείς πως μόνο το φιλί μου μπορεί να σου πάρει την κάψα.

Κάτω στην άκρη τ' ουρανού η αγάπη μου κοιμάται, κύματα ρυθμό στην ανάσα της κρατάτε. Πέρα απ' την άκρη τ' ουρανού συννεφάκι στάθηκε. Μία σταγόνα, κι η μαγεία χάθηκε. Ξύπνα αγάπη μου, ξύπνα πνοή μου, νύχτα μη ματώσεις τη ψυχή μου.