Δρόμοι του νου και των λέξεων

Κάθε που βραδιάζει, αφού το φως έχει πνιγεί, ψάχνω εσένα στο σκοτάδι. Όμως οι σκιές που έχεις κρυφτεί φόβο σπέρνουν στην ψυχή, αφού από παλιά φοβόμουν το σκοτάδι. Γιατί αφού ο ήλιος έχει δύσει πλάσματα αλλόκοτα ξυπνάνε κι εγώ αλλάζω, γίνομαι, υπόσχεση στο σκοτάδι. Συμβόλαιο πάθους, ανακούφιση και λίθη ότι έχεις ονειρευτεί , με τίμημα την ψυχή σου. Γι αυτό, κάθε που βραδιάζει μέχρι το πρωί, εγώ φοβάμαι το σκοτάδι.

Αν διψασμένος φτάσεις σε πηγή μα η πηγή σε αρνηθεί, όση κι έχεις αντοχή, άλλη πηγή θα βρεις να ξεδιψάσεις.

Έχασα τη φωνή σου και συνάμα κόπηκε και η δική μου λαλιά. Θαρρείς σε έχασα, σε κατάπιε το μαύρο σου σκοτάδι, μα εσύ κοιτάς τον καθρέπτη σου, μάταια ψάχνοντας να βρεις αυτό που κρυβόταν κάτω από τη μύτη σου. Μα όσο κι αν πυκνώνει το σκοτάδι, θα έρθει η ώρα που θα ξημερώσει κι εσύ μηχανικά, έχοντας απαλύψει μνήμη και συναίσθημα θα μπεις για άλλη μια φορά στη ρουτίνα σου, για να μπορέσεις να ζήσεις περιστασιακά, μεμονομένα τη ζωή να περνάει δίχως αναμνήσεις, στιγμιότυπα κι αναλαμπές πάνω στον καθρέπτη σου. Όμως και η μέρα τη σειρά της κάποτε θα δώσει πάλι στη νύχτα, μέρα που πέρασε, μόνο θαρρείς για να την καταπιεί, το μαύρο σου σκοτάδι κι εγώ έχασα τη φωνή σου και συνάμα κόπηκε και η δική μου λαλιά καθώς εσύ ακόμα, τον καθρέπτη σου κοιτάζεις.

Salvador Dalí  - Metamorphosis of Narcissus, 1937 Κάποτε οι άνθρωποι πρέπει να ωριμάσουν. Να εξελιχθούν. Να μάθουν πως ότι αρχίζει όμορφα, όμορφα μπορεί και να τελειώσει. Φοβάμαι να έρθω να σε βρω, γιατί φοβάμαι. Όχι ότι η σχέση μας θα τελειώσει, αλλά την πίκρα που μπορεί να κρύβει, η τελευταία ανάμνηση της. Γιατί το βλέπω, πως μέσα σου βαθιά το ξέρεις, πως ακόμα κι εσύ διαφορετική πολύ είσαι από αυτό που θέλεις να δείχνεις. Ναρκισσισμός παντρεμένος με εμπάθεια πόνος για τη ψυχή μου, δηλητήριο για τη δική σου που θα ζήσεις τη γνώση της πράξη σου.

Τις μέρες εκείνες που χάνω τη γραφή νιώθω μόνος, ταπεινός, χαμένος, διότι η γραφή είναι απεικόνιση της έμπνευσης και έμπνευση δεν έχω. Τις μέρες εκείνες που χάνω τη γραφή νιώθω βρώμικος, λίγος και καταφρονημένος, γιατί η έμπνευση για μένα είναι πηγή δύναμη και μέθη. Τις μέρες εκείνες που χάνω την γραφή πονάω, γυρνούν τα σπλάχνα μου και σφίγγεται η ψυχή μου γιατί εκείνες τις μέρες νιώθω σε έχω χάσει. Μα σαν έρθει πάλι η γραφή εσένα φέρνει πάλι κι ας μην έρχεσαι ποτέ μαζί η φλόγα σου ανάβει και οι φτέρνες μου καίγονται για να χορέψω πάλι βαλς κι ας είναι με κάποια άλλη. Οι άνθρωποι επιλέγουν τη μιζέρια τους και οι δικαιολογίες απαλύνουν τον πόνο και συχνά κάνουν να υποφέρουν άλλοι. Μου τελειώσαν οι δικαιολογίες οι φτέρνες πήραν φωτιά είναι ώρα για βαλς αυτοκρατορικό παρακαλώ!

Ψάχνω στα έγκατα της ψυχής εκείνη τη λεπτή γραμμή που την αλήθεια από το ψέμα ξεχωρίζει εκείνον τον τόπο όπου μέσα στο σκοτάδι κάποιος κήπος ανθίζει όταν άνθρωποι δε φοβούνται τα λάθη τους να δούνε.

Μη με παρεξηγείς.  Δεν έχω πρόθεση κακή  καμιά.  Άμυνες και αμηχανία είναι...  αφού...  μέσα μου κάθε φορά  οι αντιθέσεις με συγκλονίζουν  και φτάνεις πάντα αργά.  Γι’ αυτό...  όταν μου μιλάς,  να μιλάς καθαρά  και να λες αυτό που μέσα σου έχεις,  εκείνο που ακόμα σε παρακινεί  να θέλεις να μου μιλήσεις.  Αλλιώς θα μπερδεύομαι,  και πύρινα τείχη θα υψώνω  την καρδιά σου πάντα να ματώνω  και μαζί σου  αιώνια θα πονώ. 

Δε θυμάμαι πότε η εικόνα σου ξεθώριασε ξαφνικά. Σαν χτες ήτανε που πόζαρες. Και τώρα, βρήκα εκείνη τη φωτογραφία σου, σ' ένα ερμάρι κλεισμένη από παλιά. Μόνο που έμοιαζε χτες, που σε είχα αγκαλιά. Σαν ανάμνηση παλιά, τα χρώματα τα λαμπερά κοιμήθηκαν θαρρείς μαζί με τις αναμνήσεις. Έτσι νοιώθω πως σε χάνω σιγά-σιγά, σαν την φωτογραφία που αποχωρεί σταθερά απ' το κιτρινισμένο της πια, σπίτι.

Στη ζωή μου έχω γνωρίσει δύο λογιών ανθρώπους: Αυτούς που κάνουν τα πράγματα να σημβαίνουν και αυτούς που παρακολουθούν τι σημβαίνει και ακόμα και όταν σιχνά δεν καταλαβαίνουν τις εξελήξεις, σχολιάζουν, ασκούν κριτική, έχουν άποψη και συνήθως γκρινιάζουν για όσα σημβαίνουν.  Αν οι δεύτεροι δεν ήταν τόσο απασχολημένοι ίσως ο κόσμος να ήταν καλύτερος για όλους.

Θυληκό πέρα για πέρα Maze from Lucifer the TV series παντοδύναμο από αδυναμία ύπουλα χτυπάς τους παραδομένους από δίψα να χορτάσεις αγάπη την αγάπη που τόσο λαχταράς σπιλώνεις απομακρυνόμενη  από το σκοπό σου. 

Προσπάθησα να δω τον κόσμο μέσα από τα μάτια σου, και ανακάλυψα ένα κόσμο ασπρόμαυρο και μπερδεμένο, όπου το άσπρο του σήμερα γινόταν το μαύρο του αύριο, κι εκείνο που νόμιζες σταθερό ψευδαίσθηση αστάθειας ήταν. Ξεκίνησε όνειρο και κατέληξε εφιάλτης, βυθισμένος σε οράματα που δεν υπήρξαν ποτέ τελικά. Πόνο περίμενα όχι απογοήτευση. Σ' ευχαριστώ.

  Αν αντί να απαξιώνεις ανθρώπους του ανεβάσεις, τότε μόνο θα βρεις αυτό που ψάχνεις. για να θυμάμαι αυτά που ξέχασα κοντά σου

Οι γυναίκες  είναι ο τρόπος που  επέλεξε η φύση για να  βοηθήσει τον άντρα να νικήσει  το φόβο του για το  θάνατο.  Είναι τότε που οι άντρες πεθαίνουν. 

Ήμαστε σε μια εποχή που μαθαίνουμε πως λειτουργεί το εργαλείο και όχι το σκοπό του..

Σαν αστραπή έλαμψε μπροστά του αλλά δεν ήταν παρά μόνο μία πυγολαμπίδα! Σαν ταινία πέρασε μπροστά του κι όμως ήταν η ζωή μου μέχρι τώρα. Ιστορία χωρίς τέλος, γέλιο που ταξίδεψε ανάμεσα σε δάκρυα που δε πρόσεξε κανείς σα πετράδι που το θόλωσε ο καιρός και σκάλισε στην επιφάνεια του νερού ρυτίδες που χάθηκαν πριν αγγίξει το βυθό, για να κρυφτεί για πάντα περιμένοντας αληθινή αγάπη μάταια να το βρει. 

Πάλι μόνος κλεισμένος στο κελί μου χωρίς λόγια, χωρίς λέξεις, χωρίς όνειρα κι ελπίδα, να ψάχνω στο σκοτάδι που άφησε πίσω σου δάκρυα και πόνο και εφιάλτες ανάξιους να αποτυπωθούν στο χαρτί αφού μου πήρες ότι είχα ακόμα και την έμπνευση που σου είχα ζητήσει να λυπηθείς. Και χάθηκες μέσα σε μια παράνοια που γέννησες μονάχη, γεμάτη λάφυρα, μικρά φαντάσματα να τυραννούν τις κούφιες υποσχέσεις, τα ψεύτικα αισθήματα για μια πραγματικότητα που ποτέ δεν υπήρξε και ποτέ δε θα υπάρξει πρόδωσες την αγάπη, μ' απαρνήθηκες και έφυγες για την άβυσσο.

Έφυγα ξαφνικά κι απότομα το βράδυ, προτού προλάβεις πάλι τη σκέψη μου να ορίσεις. Πέταξα ψηλά και ξένοιαστα και χάθηκα στη λήθη και ήταν όμορφα, γαλήνια μέσα στο σκοτάδι. Χάρηκα που ένοιωσα ελεύθερος ξανά! Μα πριν τελειώσει η νύχτα στη μνήμη έφερα το λόγο της χαράς και πάλι με μια αίσθηση νοσταλγική τη σκέψη μου όρισες κι άγγιξα πάλι τη μοναξιά στην οποία μας φυλάκισες και πήγα ν' αποθάνω.

Η αμαρτία, ζωή έξω από τις νόρμες, κρυμμένη στις σκιές, el Fantasma de la vie, η διαφορετικότητα που στοιχειώνει, που απειλεί το παλιό  αδιέξοδη παλίρροια, στειρώνεις τους καρπούς της εξερεύνησης για να μην γεννηθούν ποτέ τα παιδιά της γνώσης, τα παιδιά σου.  

Είναι φορές που κάθομαι μέσα μόνο και μόνο για να φαντασιωθώ πως με καλείς κοντά σου πως μου λες πως κάθε κύτταρο του κορμιού σου ζητάει το αντίστοιχο δικό μου για να ολοκληρωθεί, να σταματήσει ο πόνος. Δεν είναι που το κάνω γιατί περιμένω πως θα γίνει κάτι. Απλά έτσι βιώνω καλύτερα αυτή την ηδονική επαφή κι ας είναι όλοι χτισμένη στο μυαλό μου. Πόνος σα κάψιμο παντού η σάρκα θαρρείς πως φλέγεται. Είναι φορές που κάθομαι μέσα μόνο και μόνο για να φαντασιωθώ πως με καλείς κοντά σου αφού αυτός είναι ο μόνος τρόπος. Είναι φορές που κάθομαι μέσα μόνο και μόνο για να φαντασιωθώ πως με καλείς κοντά σου και σήμερα είναι μια από αυτές.

Ήρθε η ώρα να γράψω ξανά, να εντυπώσω νέες λέξεις. Θαρρείς κι ο χρόνος δε φτάνει πια και νόημα δεν υπάρχει αφού σ' αυτή τη ζωή τα σημαντικότερα έμειναν λειψά στάχτες ξεχασμένες σε μισόσβηστο τζάκι που μάταια προσπαθεί φλόγα να γίνει να ζεστάνει τη ψυχή μου. Τρέμω τη στιγμή  που θα μπορώ να ζω χωρίς να σε σκέφτομαι.