Mπουνάτσα


Είναι το πανάκι μου μέρες ανοιγμένο
και η ρώτα μου πρίμα στον καιρό 
να φέρει την βαρκούλα μου εκεί που καρτερώ.

Μα είναι η θάλασσα μπουνάτσα
και το πανάκι χαλαρό
γιατί κάποιος θαρρείς έκλεψε τον άνεμο που ζητώ.

Θυμάμαι σαν τώρα να 'τανε
πριν έξι μήνες θα 'τανε θωρώ,
που όρτσα ταξίδευα κόντρα την όστρια να σε βρω. 

Στον Άγιο προσευχήθηκα
μια τραμουντάνα να φυσήξει 
να μπω στο λιμανάκι σου προτού ο ήλιος καταλήξει.

 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φίλε ζω στις χαραμάδες του χρόνου... (εκεί που πυκνώνουν οι στιγμές)

See you on the other side...

Κεφάλαιο 1: Η νεράιδα του μαγεμένου δάσους. (Δοκιμή για παραμύθι)