Μοναξιά

"..και η σιωπή ταπείνωσε τους ουρανούς",
Τόσο εκκωφαντική που τρύπησε το μυαλό μου.
Το στόμα παραμορφώθηκε και μια κραυγή
θάρρεψε μα τελικά δεν βγήκε ποτέ.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φίλε ζω στις χαραμάδες του χρόνου... (εκεί που πυκνώνουν οι στιγμές)

See you on the other side...

Κεφάλαιο 1: Η νεράιδα του μαγεμένου δάσους. (Δοκιμή για παραμύθι)