Δρόμοι του νου και των λέξεων

Έχω κουραστεί... Κι έχω κουραστεί να το λέω... Μόνος είμαι όμως... Παλεύω μόνος... Και όνειρα έχω, λίγο πιο ταπεινά όμως... Κι εσύ δεσπόζεις μέσα τους, μέσα μου... αλλά είμαι μόνος... Είσαι η ελπίδα μου, πίστεψε σε μένα... Δύσκολο ξέρω, μεγάλο ρίσκο ίσως; Σε χρειάζομαι όμως, πως αλλιώς; Χωρίς ελπίδα; Χωρίς υποσχέσεις... Άλμα πίστης στα τυφλά... Χωρίς αλεξίπτωτο, περιμένοντας το θαύμα...

Perhaps... but not us, not now, not yet, 'cause the story... Our story is not fully travelled yet, there are miles to get, love, passion, unfulfilled all, up until, the end of the road... A wise man once said... when the wave comes, don't fight as you will drown. Catch it, let it take you to the next soar. Then you will know. Not now, Not yet…

See you on the other side... But there's no other side... Indeed there is... That's nonsense! Is it or is it you that cannot see? Yes, I can see! Are you seeing or are you looking? Wait, what? I said are you seeing or are you looking? That doesn't make sense! Oh, it makes perfect sense. So you are looking! Looking, seeing all the same. Why? Why, what? Why two words with the same meaning? Their are called synonyms you know! Which means similar but not exactly the same. What's your point? Well you have to start seeing... Why? You can't imagine what hides behind the cracks of the obvious... You lost me. If you want to see, stop looking. Focus and start seeing with all your senses. But,... Never mind. See you on the other side love. I prefer this side. Can't I see you in this side? You are afraid. Yes, I'm terrified. Why? I don't want to lose you. You will not. So will you stay? Yes. I will always be in you. You mean with me? On this side? In this or the oth...

Γιατί, Έρωτας είναι, εκείνο το διάστημα που δεν αντέχεις να κοιμάσαι χωρίς τον άλλον. Σε μια χαραμάδα του χρόνο, εκεί αν με ψάξεις, ίσως με βρεις, εκεί που πυκνώνουν οι στιγμές και ο χρόνος σταματά. Στο κύμα πάνω, και στην άβυσσο μαζί, εκεί που μοιάζει να τελειώνουν οι στιγμές, κι αρχίζουν όλα απ' την αρχή. Στου ήλιου τις ανατολές, στα χρώματα της δύσης, όταν τα πουλιά ψάχνουν τις φωλιές, κι αρχίζουν οι σιωπές καθώς τα λόγια χάνουν το νόημά τους, κι εσύ μ' απόγνωση, ψάχνεις...

Σα την αράχνη απλώνω τον ιστό μου και καρτερώ... Παγίδα για όνειρα κι ελπίδα πως ίσως ξανά γευτώ... Εκεί που όλα δείχνουν τελειωμένα, άσκοπα ίσως περιμένω.. Χωρίς πλάνο για το πως, μέρα με τη μέρα, για ένα θαύμα ζω.

Twenty years of fire a devil at my door She’s got a tongue so sharp it cuts me to the core Every morning’s rough every night’s a fight Living with her feels like I’m losing my mind Oh devil woman how you torture my soul Twisting every moment lost control I’ve been walking on these coals too long Praying one day you’ll be gone She takes my heart turns it into dust Promises of love crumbled into rust Chains around my heart weighing me down Every smile’s a mask hiding her frown Oh devil woman how you torture my soul Twisting every moment lost control I’ve been walking on these coals too long Praying one day you’ll be gone Slicing words and cold hard stares Her love’s a game and pain’s how she cares I shout to the heavens is there mercy for me Or will this devil woman never set me free Oh devil woman how you torture my soul Twisting every moment lost control I’ve been walking on these coals too long Praying one day you’ll be gone https://songer.co

Μου λείπουν τα χείλη σου... Ειδικά εκείνο το ένα, το ατίθασο, που περισεύει λίγο παραπάνω... Ονειρεύομαι τις γάμπες σου, τα στρογγυλά γοβάκια και τις μπαλαρίνες... Καθώς το στρατί σκαρφάλωνες μετά την μποκαμβίλια οπου σκαρφάλωνε η τρομαγμένη γάτα μη λογαριάζοντας τ' αγκάθια.

I have no one... No one to share... My Music. I only have... My pain... And a ghost in my soul. Tormented... alone.

Now at the end of this winter,  down of summer, I will come back, for one more time, what I lived so far, not enough, I will come back, even if it is the last time. Wait for me, I will come back.

Είναι που δεν πρόλαβα να σε πενθήσω Εκεί που κρύβονται οι επιθυμίες αντάμα με τους καημούς Ψυχή ατρόμητη μου δε ταιριάζεις πουθενά Κι ένα πιάνο που παίζει ταπεινά σχεδόν δειλά Τις ρυτίδες στις άκρες των ματιών σου ψάχνει να γεμίσει Μια αχτίδα ήλιου κλέβει από τις σκιές Κορμιά και μελωδίες ένα με τα χρώματα ξανά  Πόσο λυπάμαι δε ξέρεις Τώρα που ετοιμάζομαι σκιά να γίνω κι εγώ.  

A fair maid, with eyes of azure hue Left me in a fit of anger true Accusing me of falsities For truths I spoke, so pure and true Our love, a glowing ember I thought it would never fade But in a single night, December It all went wrong, a serenade of hate I tried to reason with her But she refused to listen She just repeated over That she could not stay, not even for one more day Her words stung like a serpent's tongue As she turned and walked away Leaving me with this heart so wrung On this fateful day I never meant to cause her pain But somehow I did And now my love is but a strain As she is hid I'll always wonder where she went And if she ever thinks of me But for now, my heart is bent And I am left with this agony. Created by OpenAI's Chat GPT after being provided with real-life parameters

Παίξε πάνω στο χαρτί, σε ικετεύω πάρε με πάλι μαζί σου ταξίδι αλαργινό στα βάθη του πελάγου κι ακόμα πιο μακριά να γίνουν όλα μικρά κι ασήμαντα να ξεχάσω ότι υπάρχουν να απωλέσω τα πάντα. Το βλέμμα βυθισμένο, σε πράσινα νερά πλούσια αμμουδιά να ξαπλώσω να ζεστάνω το κορμί μου στην αγκαλιά της και να φυτέψω μέσα της άγονο σπόρο να δώσω ζωή στην πηγή της και να χαθώ από αυτόν τον κόσμο με λίγη θαλπωρή.

In  my thoughts confused, thoughts of you, refused, lost for long in loops and vibes, forgotten in misery, awaiting for a sign. Ignored to the point... of doubting my own existence... or yours for that mater... completely lost... yet the light may come back again...

Κάποτε έπεσε το πρώτο πέταλο, κι όμως το άρωμά του ακόμα διαρκούσε... Και μετά άλλο ένα, κι άλλο ένα, μνήμες που ταξίδεψαν στη σκέψη μου. Κι άλλο ένα, κι άλλο, ώσπου έμεινα γυμνός, μαραμένο τριαντάφυλλο σε μια άσχημη γλάστρα.

Θέλω να γίνω ο πιο δύσκολος πελάτης σου, να πολεμάς, να παλεύεις και να πονάς, κι εγώ να προσπαθώ να αντιστέκομαι, μόνο και μόνο για την ηδονή που χαρίζει η εικόνα σου καθώς προσπαθείς να κατακτήσεις  το απόρθητο. Κι εσύ το ξέρεις, κι εγώ γνωρίζω, πως αρκεί να υπάρχει μια ιδέα, που νομίζουμε πως αξίζει, για να πολεμήσεις, ενώ το τέλος είναι ορατά,... ανύπαρκτο. Κι όλα αυτά τα λέμε αγάπη...

Τα μεγαλύτερα αισθήματα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Γράφτηκαν στο χαρτί με μελάνι. γι’ αυτό να διαβάζεις περισσότερο Και να ακούς λιγότερο… ΑΑΤ

 Α: Το σύμπαν μας έδωσε δύο μάτια κι ένα στόμα. Ξέρεις γιατί; Β: Όχι αλλά κάτι μου λέει πως θα μου πεις... Α: Κάποιος πρέπει να σε ξεστραβώσει κι σένα... Β: Είσαι ευεργέτης! Με συγκινείς! Καλός άνθρωπος! Α: Έλα φτάνει, φτάνει! Β: Καλά λέγε, θα σκάσεις! Α: Για να ακούμε περισσότερο και να μιλούμε λιγότερο! Βέβαια! Β: Στη δική μου περίπτωση ίσως και για να τρώμε λιγότερο... Α: Ε δεν υποφέρεσαι! Κοιλιόδουλε!  Β: Αυτό λέω κι εγώ!

Ξέρεις κάτι; Γι’ αυτό απομακρύνονται τα ζευγάρια και οι σχέσεις είναι καταδικασμένες να αποτύχουν. Αργά ή γρήγορα μια σχέση γίνεται παιχνίδι εξουσίας. Ποιος θα επικρατήσει. Να έχει το πάνω χέρι με την έννοια να φέρει τη σχέση στα μέτρα του, ενώ μέτρο δεν υπάρχει. Να αλλάξει τον άλλον. Το τραγικότερο απ’ όλα είναι ότι ο μέσος τρόπος της επίτευξης του σκοπού είναι να υιοθετεί ο ένας τα ελαττώματα του άλλου. Να σου φερθώ, όπως δε μου αρέσει να μου φέρεσαι, όχι τόσο για να καταλάβεις, αλλά για την ηδονή της εκδίκησης. Πόσο διεστραμμένο μπορεί να είναι όλο αυτό; Από τη στιγμή που δει την οδύνη στα μάτια του άλλου, ένα κύμα δύναμης πλημμυρίζει τον εγκέφαλο με ένα κοκτέιλ από διάφορες ουσίες που προκαλούν ένα συναίσθημα Θέωσης και ο εθισμός ξεκινάει και επαναλαμβάνεται το σενάριο μέχρι που η σχέση κουρελιαστεί πέραν πάσης επιδιόρθωσης. Τι κι αν γινόταν το ανάποδο; Αντί να προβάλει και να υιοθετεί ο ένας τα μειονεκτήματα του άλλου, να έκανε το ίδιο με τα πλεονεκτήματα; Όμως όχι… Είνα...

Καμιά φορά στη χάση μου  σε νοιάζομαι, όχι, σε χρειάζομαι,... πιότερο την ώρα που εσύ κοιμάσαι νοιώθω τη σάρκα μου να σκίζεται που είμαι μακριά σου κι ας ήσουν σιμά μου στα πιο όμορφα όνειρά μου, είμαι πάντα μόνος.

Είναι εκείνες τις μέρες που σε χρειάζομαι περισσότερο  που με αφήνεις τόσο μόνο, κι ας είμαι στάχι στον απέραντο κάμπο, πνιγμένος στο μέσο της σοδειάς πριν το θέρος εγώ σε ψάχνω απεγνωσμένος και καρτερώ την λύτρωση απ' το δρεπάνι.