Δρόμοι του νου και των λέξεων

Τελικά ποτέ δεν πεθαίνουμε, το σύμπαν είναι σαν σκληρός δίσκος, η έννοια της διαγραφής απουσιάζει σ' ένα κόσμο αέναο με άπειρο χώρο για να στεγάσει πολλαπλές εγγραφες νέων διαστάσεων ή καταστάσεων, γιατί όχι και γεγονότων. Τελικά ποτέ δεν πεθαίνουμε, απλά αλλάζουμε διάσταση, μεταβαίνουμε. Τελικά ποτέ δε πεθαίνουμε, όμως εκεί που μεταβαίνουμε τις μνήμες απολύουμε. Αυτή η απώλεια είναι ο θάνατός μας, ένα μοναχικό ταξίδι.

Ὁ ἔρωτας, ὄνομα οὐσιαστικόν, πολύ οὐσιαστικόν, ἑνικοῦ ἀριθμοῦ, γένους οὔτε θηλυκοῦ οὔτε ἀρσενικοῦ, γένους ἀνυπεράσπιστου. Πληθυντικός ἀριθμός οἱ ἀνυπεράσπιστοι ἔρωτες. Ὁ φόβος, ὄνομα οὐσιαστικόν, στήν ἀρχή ἑνικός ἀριθμός καί μετά πληθυντικός: οἱ φόβοι. Οἱ φόβοι γιά ὅλα ἀπό δῶ καί πέρα. Ἡ μνήμη, κύριο ὄνομα τῶν θλίψεων, ἑνικοῦ ἀριθμοῦ, μόνον ἑνικοῦ ἀριθμοῦ καί ἄκλιτη. Ἡ μνήμη, ἡ μνήμη, ἡ μνήμη. Ἡ νύχτα, ὄνομα οὐσιαστικόν, γένους θηλυκοῦ, ἑνικός ἀριθμός. Πληθυντικός ἀριθμός οἱ νύχτες. Οἱ νύχτες ἀπό δῶ καί πέρα. Αθάνατη  Κική Δημουλά

Να σε ταξιδέψω, να με ταξιδέψεις σε θάλασσες μακρινές στου μυαλού τ' αλήτικα μονοπάτια στο τέλος του πρέπει και του καθωσπρέπει συναντούνται οι μεγάλοι έρωτες ξανά.

Είναι στιγμές που μου έρχεται να κλάψω. Χωρίς να γνωρίζω τον λόγο. Όμως μέσα μου βαθιά το νιώθω πως υπάρχει. Είναι στιγμές που μου έρχεται να κλάψω. Δυνατά με λυγμούς. Γιατί αυτό  που δε μπορώ να κάνω, με σκοτώνει.

Βλέπεις αυτόν τον τύπο… Εσύ, εγώ, όχι απαραίτητα οι άλλοι, Λες, δε μπορεί τελειωμένος είναι… Βάζει μουσικές που ξυπνούν αναμνήσεις, Και φαντασιώνεσαι ότι θα σηκωθείς να χορέψεις, Να κατακτήσεις την πίστα που δεν υπάρχει πια Για να συμβιβαστείς στο να κουνάς το κεφάλι με έμπειρο ύφος Και καθώς σηκώνεις το βλέμμα στην ιδεατή πίστα Βλέπεις τον τελειωμένο να υλοποιεί την φαντασίωση σου Και τα παίρνεις με τον θεραπευτή σου στο κρανίο…

Οι σελίδες μου μένουν, όλο και περισσότερο λευκές και τα όνειρα πόνοι τα γεμίζουν μετά το σούρουπο και πριν ξημερώσει άλλη μια μέρα μακριά σου άλλη μια νύχτα χωριστά. Αν κι αυτή τη φορά χαθούμε... Θα είναι για πάντα. Αλλά και πάλι, μη πιστεύεις ότι διαβάζεις και ότι ακούς...

Ξεκίνησα να έρθω να σε βρω, μα το μετάνιωσα, είπα θα έρθω την άλλη φορά. Να έρθεις μου είπες, πάντα με λαχτάρα, έχουμε πολλά να πούμε. Δε χάθηκε ο κόσμος, σε λίγες μέρες θα βρεθούμε. Χάθηκες όμως εσύ... Μαζί σου και η κουβέντες, τ' αστεία, οι ατάκες,   οι ουσίες και οι όμορφες γυναίκες. Μου είχες πει παλιά Δε θα σε προδώσω ποτέ... κι εγώ σε πίστεψα. Να αφεθώ πάνω στο κύμα, εκείνο να με ταξιδέψει όπου ποθεί, όπως πάντα έκανες εσύ. Να ζήσω, να ποθήσω, τη γέψη μου να τέρψω την κάθε μου στιγμή. Κάποια στιγμή κουράστηκα, έκατσα να ξαποστάσω κι πάνω που ξεκίναγα, έφυγες εσύ... Γιατί; Στη μνήμη του φίλου μου Σωτήρη