Δρόμοι του νου και των λέξεων

Οι νεότεροι άνδρες έλκονται από μεγαλύτερες γυναίκες επειδή τους τραβάει το μυστήριο. Οι μεγαλύτεροι άνδρες έλκονται από τις ίδιες γιατί έχουν εξερευνήσει και γνωρίζουν τη γοητεία της εμπειρίας.

Έλα, μην κρύβεσαι άλλο. Βγες από τις σκιές. Το ξέρω κρυβώσουν, αλλά ήθελες να σε δω. Αρκεί να ήταν... Έτσι, κατά λάθος. Εσύ προσπάθησες, έκανες ότι ήταν δυνατόν... Αλλά η στιγμή τα έφερε έτσι. Όμως, μεταξύ μας, θ' απογοητευόσουν αν δε σε έβρισκα. Έτσι δεν είναι; Όμως τώρα που σε ανακάλυψα, σ' έχει πιάσει ταραχή, καθώς η λογική μπαίνει μπροστά. Γίνεσαι αμήχανη και κακιά, ψάχνεις να βρεις το φταίχτη. Κάποιος πρέπει να φταίει. Και καθώς μια υποψία ενοχής αστράφτει στην καρδία σου, Ακούς τη φωνή σου να λέει δυνατά: "Δε φταίω εγώ" και καθώς το μίσος γίνεται διάδοχος της, συνεχίζεις "Εσύ με βρήκες!". Περίεργο αυτό με την λογική. Εμφανίζεται  πάντα αφού ο παραλογισμός κινήσει. Παγώνει τις καταστάσεις κι αφήνει συναισθήματα και ιστορίες μισά. Μην ανησυχείς καρδιά μου, εγώ φταίω ησύχασε. Κι αν υπάρξει άλλη φορά, μη φοβάσαι, εγώ πάλι θα φταίω. Κι αργότερα να έρθει, κι αν δεν έρθει καθόλου η λογική, πάλι εγώ θα φταίω. Γιατί, θ...

Αν φας ποτέ κατι τόσο πιπεράτο που να πάρουν φωτιά τα χείλη σου... Τότε μάτια μου να θυμηθείς πως μόνο το φιλί μου μπορεί να σου πάρει την κάψα.

Όλη η ζωή, μια αναμονή... Αναμονή να δεις τι θα γίνει στο τέλος. Όσο ο καιρός προχωρά το μόνο που βλέπεις είναι το τέλος. Κι όταν το τέλος φτάσει θα δεις ότι το άγνωστο που περίμενες... Κάπου εκεί έξω υπάρχει και  σου ψιθυρίζει ειρωνικά: "Περίμενε λίγο ακόμα". Όλη η ζωή, μια αναμονή χωρίς τέλος._

Έρχεται... Κάποτε έρχεται εκείνη η στιγμή που κάθεσαι απέναντι με τον εαυτό σου και καμιά φορά δεν μπορείς στα μάτια να κοιτάξεις. Είναι τότε που η δικαιολογίες πια δε μετρούν ενώ οι παραστάσεις γεμίζουν το κουρασμένο σου μυαλό και δεν αφήνουν ούτε τον ύπνο να σε λυτρώσει. Κρυψώνα δεν υπάρχει πουθενά και η ψυχή σου έχει παγώσει. Ο χρόνος όλα τα γιάνει μα οι ουλές μένουν κι αυτή τη φορά η πληγή ακούμπισε στο κόκαλο και το χάραξε. Ο χρόνος δε θα γιάνει αυτό το σημάδι.

Έζησα αρκετά για να γνωρίσω πράγματα, Αρκετά για να αντιληφθώ, Πόσα δε θα δω. Κι αυτό το τελευταίο, Κάνει την ζωή μου ανυπόφορη. Μερικά από αυτά είναι μπροστά μου, Αν απλώσω το χέρι μου θα σ' αγγίξω, Κι εσύ το ίδιο. Μα κανείς δεν τολμά. Από φόβο ότι είναι αδύνατο να ζήσουμε τη συνέχεια, Κι έτσι για να μη λείψει το άλλο στερούμαστε το ένα, και όλα μαζί. Γιατί; Έζησα αρκετά για να γνωρίσω πράγματα, Αρκετά για να αντιληφθώ, Πόσα δε θα δω. Κι αυτό το τελευταίο, Κάνει την ζωή μου ανυπόφορη. Δεν είναι κρίμα να μη ζούμε ούτε το ένα; Τι λογική υπάρχει στην εγκράτεια σε μια πεπερασμένη ζωή; Ποιος είναι αυτός που ορίζει το λάθος απ' το σωστό; Μήπως ζει τη ζωή τη δικιά σου; Έχει ρίσκο και πόνο να είσαι διαφορετικός, Όμως έχει και τόση ηδονή. Όπως και να 'χει όμως... Έζησα αρκετά για να γνωρίσω πράγματα, Αρκετά για να αντιληφθώ, Πόσα δε θα δω. Κι αυτό το τελευταίο, Κάνει την ζωή μου ανυπόφορη. Είχα ακουμπήσει μια ελπίδα πάνω σου, Μαγιάτικη ηλιαχτίδα, ...

"..και η σιωπή ταπείνωσε τους ουρανούς", Τόσο εκκωφαντική που τρύπησε το μυαλό μου. Το στόμα παραμορφώθηκε και μια κραυγή θάρρεψε μα τελικά δεν βγήκε ποτέ.