Δρόμοι του νου και των λέξεων

Κάποτε έπεσε το πρώτο πέταλο, κι όμως το άρωμά του ακόμα διαρκούσε... Και μετά άλλο ένα, κι άλλο ένα, μνήμες που ταξίδεψαν στη σκέψη μου. Κι άλλο ένα, κι άλλο, ώσπου έμεινα γυμνός, μαραμένο τριαντάφυλλο σε μια άσχημη γλάστρα.

Θέλω να γίνω ο πιο δύσκολος πελάτης σου, να πολεμάς, να παλεύεις και να πονάς, κι εγώ να προσπαθώ να αντιστέκομαι, μόνο και μόνο για την ηδονή που χαρίζει η εικόνα σου καθώς προσπαθείς να κατακτήσεις  το απόρθητο. Κι εσύ το ξέρεις, κι εγώ γνωρίζω, πως αρκεί να υπάρχει μια ιδέα, που νομίζουμε πως αξίζει, για να πολεμήσεις, ενώ το τέλος είναι ορατά,... ανύπαρκτο. Κι όλα αυτά τα λέμε αγάπη...

Τα μεγαλύτερα αισθήματα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Γράφτηκαν στο χαρτί με μελάνι. γι’ αυτό να διαβάζεις περισσότερο Και να ακούς λιγότερο… ΑΑΤ

 Α: Το σύμπαν μας έδωσε δύο μάτια κι ένα στόμα. Ξέρεις γιατί; Β: Όχι αλλά κάτι μου λέει πως θα μου πεις... Α: Κάποιος πρέπει να σε ξεστραβώσει κι σένα... Β: Είσαι ευεργέτης! Με συγκινείς! Καλός άνθρωπος! Α: Έλα φτάνει, φτάνει! Β: Καλά λέγε, θα σκάσεις! Α: Για να ακούμε περισσότερο και να μιλούμε λιγότερο! Βέβαια! Β: Στη δική μου περίπτωση ίσως και για να τρώμε λιγότερο... Α: Ε δεν υποφέρεσαι! Κοιλιόδουλε!  Β: Αυτό λέω κι εγώ!

Ξέρεις κάτι; Γι’ αυτό απομακρύνονται τα ζευγάρια και οι σχέσεις είναι καταδικασμένες να αποτύχουν. Αργά ή γρήγορα μια σχέση γίνεται παιχνίδι εξουσίας. Ποιος θα επικρατήσει. Να έχει το πάνω χέρι με την έννοια να φέρει τη σχέση στα μέτρα του, ενώ μέτρο δεν υπάρχει. Να αλλάξει τον άλλον. Το τραγικότερο απ’ όλα είναι ότι ο μέσος τρόπος της επίτευξης του σκοπού είναι να υιοθετεί ο ένας τα ελαττώματα του άλλου. Να σου φερθώ, όπως δε μου αρέσει να μου φέρεσαι, όχι τόσο για να καταλάβεις, αλλά για την ηδονή της εκδίκησης. Πόσο διεστραμμένο μπορεί να είναι όλο αυτό; Από τη στιγμή που δει την οδύνη στα μάτια του άλλου, ένα κύμα δύναμης πλημμυρίζει τον εγκέφαλο με ένα κοκτέιλ από διάφορες ουσίες που προκαλούν ένα συναίσθημα Θέωσης και ο εθισμός ξεκινάει και επαναλαμβάνεται το σενάριο μέχρι που η σχέση κουρελιαστεί πέραν πάσης επιδιόρθωσης. Τι κι αν γινόταν το ανάποδο; Αντί να προβάλει και να υιοθετεί ο ένας τα μειονεκτήματα του άλλου, να έκανε το ίδιο με τα πλεονεκτήματα; Όμως όχι… Είνα...

Καμιά φορά στη χάση μου  σε νοιάζομαι, όχι, σε χρειάζομαι,... πιότερο την ώρα που εσύ κοιμάσαι νοιώθω τη σάρκα μου να σκίζεται που είμαι μακριά σου κι ας ήσουν σιμά μου στα πιο όμορφα όνειρά μου, είμαι πάντα μόνος.

Είναι εκείνες τις μέρες που σε χρειάζομαι περισσότερο  που με αφήνεις τόσο μόνο, κι ας είμαι στάχι στον απέραντο κάμπο, πνιγμένος στο μέσο της σοδειάς πριν το θέρος εγώ σε ψάχνω απεγνωσμένος και καρτερώ την λύτρωση απ' το δρεπάνι.