Δρόμοι του νου και των λέξεων

Οι σελίδες μου μένουν, όλο και περισσότερο λευκές και τα όνειρα πόνοι τα γεμίζουν μετά το σούρουπο και πριν ξημερώσει άλλη μια μέρα μακριά σου άλλη μια νύχτα χωριστά. Αν κι αυτή τη φορά χαθούμε... Θα είναι για πάντα. Αλλά και πάλι, μη πιστεύεις ότι διαβάζεις και ότι ακούς...

Ξεκίνησα να έρθω να σε βρω, μα το μετάνιωσα, είπα θα έρθω την άλλη φορά. Να έρθεις μου είπες, πάντα με λαχτάρα, έχουμε πολλά να πούμε. Δε χάθηκε ο κόσμος, σε λίγες μέρες θα βρεθούμε. Χάθηκες όμως εσύ... Μαζί σου και η κουβέντες, τ' αστεία, οι ατάκες,   οι ουσίες και οι όμορφες γυναίκες. Μου είχες πει παλιά Δε θα σε προδώσω ποτέ... κι εγώ σε πίστεψα. Να αφεθώ πάνω στο κύμα, εκείνο να με ταξιδέψει όπου ποθεί, όπως πάντα έκανες εσύ. Να ζήσω, να ποθήσω, τη γέψη μου να τέρψω την κάθε μου στιγμή. Κάποια στιγμή κουράστηκα, έκατσα να ξαποστάσω κι πάνω που ξεκίναγα, έφυγες εσύ... Γιατί; Στη μνήμη του φίλου μου Σωτήρη

Back in my place, you put me where I belong. Yet, I feel betrayed for being what I am never accepted, even when so close, I am eventually left alone. Back in my place, you put me where I belong. Chasing my tail while I think a chance there might be, a chance there just may be, but I am still fοoling myself and I'd better let you be. Back in my place, you put me where I belong.

Θρύψαλα… Μέσα μου όλα κομμάτια αιχμηρά γυαλιά με ματωμένες λόγχες χιλιάδες μικρές καυτές βελόνες μου τρυπάνε τα σωθικά.

I am not writing again. Luck of passion, empty of inspiration run out of substance. Just staying inside, waiting for the right time. It always comes, like waves after waves. It takes you from where you are, will drop you out some time. I'm just waiting, for now, counting time, passing by. Τα υφάδια της μοίρας κανείς δεν τα γνωρίζει, κάτσε πάνω στο κύμα κι όπου σε βγάλει. Όλα έρχονται σ' εκείνους,  που ξέρουν να περιμένουν σ' εκείνους που υπομένουν. Αυτόν τον κόσμο τον έχασα θαρρώ. Με ξεπέρασε ή έμεινα πίσω δε το γνωρίζω. Όμως κύκλους κάνει η ζωή, κι εγώ από παιδί, έχω μάθει να περιμένω.

Λέξεις παιδικές, χωρίς νόημα, ξετρυπώνουν επιφυλακτικά από τα πηγάδια του μυαλού, παιδικές αναμνήσεις, σαν ανάστροφα μικρά ισχαιμικά επεισόδια για να με συνδέσουν με τις ρίζες, σ' έναν κόσμο που υπήρξε ανέμελος ένεση ανάμνησης ευτυχίας κουράγιο στην άβυσσο του τέλους.

Ο έρωτας όταν πεθαίνει, παίρνει μαζί του και τα όνειρα, που η αγάπη από μόνη της δεν είναι ικανή να συντηρήσει. Το πάθος δεν προυποθέτει την αγάπη, αλλά ούτε και αυτή το πάθος. Ταιριάζουν όμορφα μαζί σαν τα παντρεύει ο έρωτας. Ο έρωτας όταν πεθαίνει, παίρνει μαζί του και τα όνειρα, που η αγάπη από μόνη της δεν είναι ικανή να συντηρήσει. Κι ο έρωτας πεθαίνει σύντομα...