Δρόμοι του νου και των λέξεων

I am a ghost  casted away in the mist of darkness I weary grieving for you every night desperately longing for the morning light to cast the shadows away.

Φαντάσου πως είναι τέσσερις κοπέλες και έρχομαι και λέω: -Κορίτσια τι λέτε για ένα γρήγορο; -Αχ δε μπορώ! Έχω πονοκέφαλο. (Με νάζι) -Κι εγώ!  -Κι εγώ! -Εγώ πάλι όχι , και μου κλείνει το μάτι πονηρά. Οπότε ευθύς αμέσως λένε οι άλλες... -Ε κι εμένα μου πέρασε μάλλον.  -Κι εμένα θα μου περάσει... -Εγώ πάλι θα πάρω Depon! (με στόμφο) Έφερα πέντε σφηνάκια.

Κανείς δε μπορεί να σώσει κάποιον που δε θέλει να σωθεί. Για να σώσεις άλλους πρέπει να σώσεις τον εαυτό σου πρώτα. Άρα μάταια προσπαθείς να σώσεις άλλους αφού δε θέλεις να σωθείς. Μάταια προσπαθώ να σε σώσω. Εξάλλου πρέπει να σώσω τον εαυτό μου πρώτα. Αλλά ποιο το νόημα αφού ακόμα κι έτσι, εσύ δε θέλεις να σωθείς.

Έι, ψιτ! Σε σένα μιλάω. ναι σε σένα που κρυφοκοιτάζεις. Έλα, μη κάνεις πως δε καταλαβαίνεις. Αφού βλέπω ότι διαβάζεις κρυφά. Τι πράγμα; Τις σκέψεις μου. Αυτά που γράφω. Να, όπως κάνεις τώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές. Αναρωτιέσαι αν πράγματι μιλάω σε σένα; Δεν είσαι η μόνη που διαβάζεις; Ναι το ξέρω. Μα εγώ σε σένα μιλάω. Ναι σε σένα! Πως το ξέρω; Σε αισθάνομαι. Έχει σημασία; Σημασία έχει αν το ξέρεις εσύ. Εσύ το ξέρεις; Εσύ με αισθάνεσαι όπως κι εγώ; Ίσως. Αλλά τότε γιατί κρύβεσαι; Γιατί δεν εκφράζεις κι εσύ αυτό που αισθάνεσαι. Γράψε, φώναξε, τραγούδα χόρεψε, κάνε κάτι. Η ζωή είναι τόσο μικρή. Αν είναι να αισθανθείς κάτι, τώρα είναι η ώρα, που είσαι ζωντανή. Εκτός κι αν έχεις πεθάνει κιόλας. Αν έχεις πεθάνει και δε το γνωρίζεις. Μη τσιμπιέσαι. Απλά ψάξε. Ψάξε να δεις αν αισθάνεσαι. Αισθάνεσαι;

Άνθρωποι που ζουν ανάμεσα στη θλιβερότητα και την υπεροχότητα χωρίς καμία εξοχότητα σήμερα μισό γεμάτοι  και αύριο μισό άδειοι  χωρίς αιτία ψάχνουν αφορμές για να αλλάξουν στα παλιά και μέχρι να πάρεις είδηση η ίδια ιστορία. Βαρέθηκα τα γκρι σας σε όλες τους τις αποχρώσεις θέλω φως, θέλω λευκό, γαλάζιο της θάλασσας  στου πλάτανου τον ίσκιο πράσινο και κόκκινο σαν αίμα φεγγάρι του Αυγούστου απ' της πηγής σου  τα κρυστάλλινα νερά να ξεδιψάσω. 

  Υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν να βρουν τις αδυναμίες σου για να τις μεγεθύνουν βιώνοντας μία μάλλον λανθάνουσα κατάσταση ευφορίας. Κάποτε βρέθηκα σε ένα χώρο όπου με δίδαξε ότι αν προσπαθείς να εστιάσεις και να μεγεθύνεις στα καλά των ανθρώπων τότε οι αδυναμίες τους γίνονται λιγότερες και όσες περισσέψουν ομορφότερες. Βέβαια κάποιοι θα κάνουν το παν για να αμυνθούν ακόμα και σε αυτές τις προθέσεις προβάλλοντας τις αδυναμίες σου τους πάνω σου ίσως από εθισμό προς την παραπάνω ευφορία, ίσως απλά γιατί δεν αγαπήθηκαν ποτέ και πέρασαν πολύ καιρό παρέα με τη δική τους άσχημη πλευρά αλλά και των άλλων με αποτέλεσμα να εγκλωβιστούν σε μια σκοτεινή πραγματικότητα που μόνο σκοπό έχει την τόνωση του εγωισμού τους προς την παραγωγή ευφορίας που θα προκύψει αν αποδείξουν ουσιαστικά στον εαυτό τους, με κάθε τρόπο, ότι είναι καλύτεροι από τους άλλους. Και όταν αυτοπροσδιορίζεσαι από τους άλλους συνήθως είσαι σε συνεχή πόλεμο μαζί τους προκειμένου να νικήσεις με έπαθλο μια ενδεχόμενη αίσθησ...

Ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω την εικόνα σου με φόντο τα γαλάζια νερά ψάχνω να απλώσω το χάδι μου.