Δρόμοι του νου και των λέξεων

Σαν ανάσα χάιδεψε το αεράκι το μέτωπό του. Να το. Ήρθε η άνοιξη. Μα πριν ξεφύγει άλλη σκέψη με μια ριπή ο Γρέγος έσβησε το καντήλι κι ο ναύτης άφησε την ανάσα του να φύγει ευτυχισμένη στον καιρό σα θαλασσόξυλο ταξίδεψε στην άβυσσο της απεραντοσύνης. 

Είναι συχνά που νιώθω πρόσφυγας μέσα στην ίδια μου τη χώρα αλλά και στην αγάπη που καθημερινά με εξορίζει.  

Αυτός που πιστεύει ότι οι επιλογές του θα τον οδηγήσουν σε μια ζωή παραμυθένια θα πρέπει να ετοιμαστεί για μια κενή ζωή αφού τα παραμύθεια υπάρχουν μόνο σαν ιδέες στο μυαλό τον παραμυθάδων. Να προετοιμαστούν, λοιπόν, για εκείνους που θα τους υποσχεθούν παραμύθεια τα οποία προφανώς δε θα αποδώσουν ποτέ. Διαφορετικά δε θα ήταν παραμύθεια. Έτσι, οι περισσότεροι απο αυτούς, θα ξοδέψουν μια ζωή για κάτι που δεν υπάρχει, θυσιάζοντας κάθε όμορφη στιγμή που θα τους προσφερθεί με το σκεπτικό ότι προσφέρει κομμάτι της εικόνας και όχι το όλον. Συμπερασματικά επιλογές που βασίζονται στο ακραίο "Ή όλα ή τίποτα" οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στο τίποτα. Εξάλλου είναι γνωστό ότι "ουκ εν τω πολλώ το ευ".

Όταν τα γράμματα σιωπήσουν  κι η αγάπη έχει πεθάνει  τρέξε να βρεις το πως και τι πίσω να φέρεις  το χρόνο που άφησες να περάσει. 

Η ελπίδα είναι κερί  που φωτεινό στην αρχή  μοιάζει να δείχνει δρομί  γεμάτο υποσχέσεις.  Μα αν ο δρόμος είναι μακρύς  το σώμα σώζεται και λιώνει  ο δρόμος σκοτεινιάζει, χάνεται  και οι υποσχέσεις λιποτάκτες γίνονται.  Η ελπίδα είναι φως  πεθαίνει στο σκοτάδι. 

I do what you ask me to do observing you mostly not doing what you ask others to do. But if you are the light then what you do correct always should be so I can't explain why when I treat you as you do not once you felt happy as you should. And the light goes off and darkness reveals as truth. Seems darkness, the only truth. But its all about choice... Leave their way fully or incomplete? Your choice. Leave your way purely and fulfilled? Again your choice. Because darkness and light are both in you. Who you are? Your perception and your choice.

Κάθε μέρα που περνά μάρτυρας γίνομαι σήψης και παρακμής και χάνω πιότερα την πίστη μου στον άνθρωπο που αρχών απόντων βυθίζεται βαθύτερα, γουρούνι, σε βούρκο προσωπικοτήτων μικρών που αδιάκριτα γενικευμένος σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας γιγαντώνεται.