Δρόμοι του νου και των λέξεων

Η γάτα ζωγράφισε στον τοίχο τη σκιά της και πριν κρυφτεί στη χάση της νύχτας, χάιδεψε το γιασεμί γεμίζοντας το λιόγερμα αρώματα και θύμισες από ένα όνειρο που σκορπίστηκε με τις πρώτες ηλιαχτίδες του πρωινού. Το όνειρο που ήσουν εσύ...

με την Μαριλένα Τριανταφυλλίδου (www.myspace.com/marilenatriantafyllidou)     Κάθε Τετάρτη στις 5.00μμ Έναρξη εργαστηρίου : τετάρτη 2 Οκτωβρίου Διάρκεια: 2/10/2013-7/5/2014 Γνωριμία με το κρυφό όργανο της φωνής: χαλάρωση, ασκήσεις φωνητικής, μελέτη-ερμηνεία τραγουδιού πληροφοριες και δηλώσεις συμμετοχής :6973984420 marilena.triantafyllidou@gmail.com zita.p87@gmail.com Τεχνική στο τραγούδι σημαίνει ο τρόπος που χρησιμοποιώ τη φωνή μου και ο τρόπος αυτός είναι ο ίδιος όποιο είδος τραγουδιού και αν επιλέγω να τραγουδήσω. Στόχος του εργαστηρίου αυτού είναι να τεθούν οι βάσεις αυτές που μελλοντικά θα οδηγήσουν στην αβίαστη και συνειδητά ελεγχόμενη χρήση της φωνής. Για το σκοπό αυτό η δουλειά θα επικεντρωθεί σε τέσσερα μέρη: Χαλάρωση Σωστή στάση του σώματος - σχέση κεφαλιού/λαιμού/πλάτης Αναπνοή - στήριξη και δεμένος ήχος 4. Αντήχηση

Μου λείπει στο ξημερωμα να μ' αγκαλιάζει η ζέστη της ηλιαχτίδας πάνω στο σώμα μου το άρωμα του γιασεμιού και το τιτίβισμα το φτερωτό. Αλλά τι λέω και τι θωρώ; Αφού νύχτα είναι και το μόνο που μπορώ ν' αντιληφθώ. Είναι η ανάμνηση του κορμιού σου, η αφή που τόσο αναζητώ.

Δε με έχεις ούτε σ'έχω.  Κρίμα να μη σου αρέσει που σου αρέσει.  Σα να τιμωρείς τον εαυτό σου. Θυμώνεις που εγώ δεν κάνω το ίδιο.  Είμαι απλά διαφορετικός.  Επειδή με ικανοποιεί και μόνο...  το ότι σου αρέσει.

Το βλέμμα της υγρό, προκλητικό. Αυτός αμήχανος. Έσκυψε μπροστά, του έδειξε με ευχαρίστηση πως πρόσεξε ότι τα μάτια του ακολούθησαν λαίμαργα τις κινήσεις της. Σάλιωσε αργά τα χείλη της, άνοιξε το στόμα της και με βλέμμα σχεδόν εξαντλημένο από την προσμονή του είπε ακριβώς το αντίθετο από αυτό που σκεπτόταν!

Ο μπάρμπα Νικόλας, παλιός ναυτικός, είχε ζήσει τη ζωή του χορτάτα. Καθόταν αναπαυτικά στην πολυθρόνα του χαζεύοντας τις φλόγες που εγλύφαν το τζαμάκι της ξυλόσομπας.  Ξάφνου αισθάνθηκε να του κόβεται η ανάσα. Ένας οξύς πόνος διαπερνούσε το στήθος σαν κάποιος να του είχε μπήξει μια λόγχη στην πλάτη. Ένιωσε τα σωθικά του να κόβονται στα δύο κι άρχισε να πνίγεται. Η πίεση στην πλάτη του ένοιωθε ανυπόφορη και σιγά-σιγά άρχισε να βυθίζεται στο σκοτάδι. Προσπάθησε να απλώσει τα χέρια του να αρπαχτεί από κάπου. Μάταια. Σαν να ήταν εγκλωβισμένος σε μια στενή, σκοτεινή και υγρή τρύπα. Προσπάθησε να αναπνεύσει αλλά δεν υπήρχε αέρας. Κατάλαβε ότι δεν υπάρχει ελπίδα. Ήταν έτοιμος να παραιτηθεί όταν για μια στιγμή του φάνηκε πως είδε μια λάμψη φωτός. Πρέπει να αναπνεύσω σκέφτηκε και έσπρωξε με όση δύναμη του είχε απομείνει. Άλλη μια λάμψη και ο φόβος του άρχισε να γίνεται πείσμα...

Όταν θα γίνω ανάμνηση, Θα είναι πολύ αργά, Για να αντιληφθώ Ότι έγινα αθάνατος .