Δρόμοι του νου και των λέξεων

Ήταν η ζέστη που με ξύπνησε σα χάδι; Δε θυμάμαι… Γεύτηκα τους καρπούς της ανάμνησης μου από το τελευταίο βράδυ… Ναι θυμάμαι! Είπα να σηκωθώ να μυρίσω Άνοιξη, μα κάτι λείπει… Τι; Φοβάμαι… Στον ύπνο αν βυθιστώ ξανά, το όνειρο να χαθεί, ποτέ! Δε φοβάμαι! Του κορμιού σου θαλασσένια αρμύρα αν δε γευτώ ξανά μα… Δε λυπάμαι… Μείνε εκεί στην Άνοιξη, αν γίνει καλοκαίρι… Θα λυπάμαι.

Πλέω πάνω σε γαλανόλευκα σύννεφα Μακριά απ’ όλα όσα εγκλωβίζουν Τη γη δεν την αγγίζω πια, θαρρώ την έχω χάσει Αισθάνομαι ανάλαφρος, ρευστός κι ολοκληρωμένος Κι όπου το μάτι μου θωρεί δε βλέπει τέλος Απέραντο γαλάζιο, λεύτερο, έγινε ο δεσμός μου Ταξίδι του λωτού γίνεσαι φυλακή μου Γιατί οι ρίζες μου ορίζουνε τη λήθη.

Να σου γράψω…                                                                                     Να σου γράψω με ζητάς Αέρινο πλάσμα Αλαφραίνεις την φαντασία μου Ξωτικό που στοιχειώνεις τους στοίχους μου Μοιράζεις ψυχή στη ζωή μου Δωρίζεις ελπίδα στη ζωή μου και χρώμα. Ανασύστασης Κλαδί ελιάς Φωτοστέφανο στα χάδια Χαρίζεις στα μαλλιά Μαγιάτικη ελπίδα Οπτασία στα μάτια του χαμένου που διψά Όαση στην έρημο να βρει Νερό να ξεδιψάσει Άσβεστη δίψα Ζωής πνοή Να συνεχίσει Ανασύσταση

Προσπαθώ να ταξιδέψω τη σκέψη μου πέρα απ’ τ’ αδιέξοδα που ορίζει ο νους Ν’ αγναντέψω το γαλάζιο τη πατρίδας μου μακρύτερα από τα βάρη της Να δικαιολογήσω παλαιότερες πράξεις, να δω το όνειρο ξανά Ανάγκη για ν’ αποκηρύξω τις αμαρτίες μου και να λυτρωθώ. Θέλω να ζήσω ξανά το όραμα της δημιουργίας για να συγχωρήσω… Να συγχωρεθώ, να ανταμείψω, ν’ ανταμειφτώ, Να κατανοήσω, να κατανοηθώ και μέσα απ’ τους αγρούς… Ανασκουμπώνοντας τα κίτρινα στάχια της ευλογίας με φραγκοστάφυλα να τραφώ.

Καμιά φορά φοβάμαι πως θα ‘ρθεις στον ύπνο μου φρικτή μαύρη φιγούρα Κραδαίνοντας στο χέρι δρέπανο ακονισμένο του θανάτου Καμιά φορά τρελαίνομαι, χάνω τα λογικά μου, μαυρίζει η ψυχή μου Ρυθμική του Μορφέα ανάσα, εκστασιασμένη χαλάρωση, ασύμβατη συνάντηση Καμιά φορά φοβάμαι πως θα ‘ρθεις στον ύπνο μου φρικτή μαύρη φιγούρα Κραδαίνοντας στο χέρι δρέπανο ακονισμένο του θανάτου Μπορεί να υπάρξει μόνο ένας, είμαι εγώ που στοιχειώνω τα πέπλα της ύπαρξής σου Κι όμως καμιά φορά τρελαίνομαι, χάνω τα λογικά μου, μαυρίζει η ψυχή μου Καμιά φορά φοβάμαι πως θα ‘ρθεις στον ύπνο μου φρικτή μαύρη φιγούρα Κραδαίνοντας στο χέρι δρέπανο ακονισμένο του θανάτου Κοντά μου, ναι μπορώ να μυρίσω την ανάσα του κτήνους Κι όμως μέσα στο πορφυρό σκοτάδι μυρίζω την άνοιξη κι η ψυχή μου αγαλλιάζει Καμιά φορά φοβάμαι πως θα ‘ρθεις στον ύπνο μου φρικτή μαύρη φιγούρα Κραδαίνοντας στο χέρι δρέπανο ακονισμένο του θανάτου Μέσα στη σαπίλα μυρίζει το θυμάρι κι ανασταίνονται οι κραυγές χιλιάδων ψυχών Η ελπίδα πεθα...