Ξαφνικά
Μια αδιόρατη, σχεδόν ανεξήγητη θλίψη
άπλωσε το πέπλο της και τύλιξε τη νύχτα
ξαφνικά.
άπλωσε το πέπλο της και τύλιξε τη νύχτα
ξαφνικά.
Φίλε ζω στις χαραμάδες του χρόνου... (εκεί που πυκνώνουν οι στιγμές)
Γιατί, Έρωτας είναι, εκείνο το διάστημα που δεν αντέχεις να κοιμάσαι χωρίς τον άλλον. Σε μια χαραμάδα του χρόνο, εκεί αν με ψάξεις, ίσως με βρεις, εκεί που πυκνώνουν οι στιγμές και ο χρόνος σταματά. Στο κύμα πάνω, και στην άβυσσο μαζί, εκεί που μοιάζει να τελειώνουν οι στιγμές, κι αρχίζουν όλα απ' την αρχή. Στου ήλιου τις ανατολές, στα χρώματα της δύσης, όταν τα πουλιά ψάχνουν τις φωλιές, κι αρχίζουν οι σιωπές καθώς τα λόγια χάνουν το νόημά τους, κι εσύ μ' απόγνωση, ψάχνεις...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου