Δρόμοι του νου και των λέξεων

    Κι εκεί που το κύμα δρόσιζε άλλοτε τον βράχο, σε πρώτο-συνάντησα, ξεδίψασα με το φιλί σου, και θάρρεψα πως άνοιξη έγινε ο χειμώνας της ζωής μου. Κι ώσπου να ανοίξω τα μάτια χάιδεψα το φλογερό κορμί σου ζώντας όνειρο από εκείνα που χάνονται αξημέρωτα, μα σαν τα μάτια άνοιξα φθινόπωρο είχε γίνει και πάγος η ψυχή μου. Περίεργο  πλάσμα ο άνθρωπος κι εγώ μαζί του, γεμάτος αναμνήσεις φλογερές, γεύσεις και μυρωδιές, που χάθηκαν θαρρείς πως το κύμα τα πήρε όλα μαζί του.

 

- Μπαμπά! - Μμμμ... - Μπαμπά!! - Μμμμμμ... - Μπαμπά είπα! - Τι είναι μπουκίτσα μου; - Άντε σήκω! - Μα μου αρέσει εδώ στην αγκαλίτσα σου! - Όχι, σήκω! - Γιατί καρδούλα μου; - Έλα, φύγε. Πήγαινε στο γραφείο σου να δουλέψεις! - Δε θέλεις άλλο αγκαλίτσες; - Όχι. Να πας να τελειώσεις τη δουλειά σου! Έλα φύγε! - Δε μ' αγαπάς άλλο κουρκουμπινάκι μου; - Μα επειδή σ' αγαπάω μπαμπακούλι μου. - Τότε γιατί με διώχνεις; - Να πας να τελειώσεις τη δουλειά σου. Όλο φεύγεις! Δε μου αρέσει! Να πας και να την τελειώσεις όλη και μετά να γυρίσεις και να μη ξαναφύγεις πια. Να κάνουμε αγκαλίτσες για πάντα! - !!!

Ήσουν μικρή και ακατέργαστη όταν σε βρήκα. Σε έγιανα, σε γυάλισα μάτωσα να γίνεις πετράδι, για να πουλήσεις τη ζωή σου στον μεγαλύτερο πλειοδότη.

- Δε μου λες θα πιούμε μπύρες ή να αλλάξουμε τον τίτλο; - Ε καλά γιατί κολλάς σε λεπτομέρειες; - Δίκιο έχεις αλλά αφού ποτέ δεν πίνουμε μπύρες; - Ε ταυτίζεται περισσότερος κόσμος με τις μπύρες. - Λόγω κρίσης; - Ναι όλη στη μπύρα το έχουν ρίξει. - Πρώτη φορά αριστερά σου λέει μετά... - Ε εδώ που τα λέμε ποιο πολύ αριστεροφέρνει η μπύρα από το ουίσκι. - Υπάρχει και η βότκα. - Ναι αλλά η Ρωσία δεν είναι κομμουνιστική χώρα πια. - Ναι αλλά οι δική μας δε το ξέρουν. - Σωστό κι αυτό. - Γκουχ, γκουχ, συγνώμη που διακόπτω... - Φέρε δυο ουισκάκια; - Τι έτσι; - Όχι ρε φίλε. Φέρε και κανα μπινελίκι μαζί. - Δεν εννοούσα αυτό. - Τι εννοούσες ρε φίλε. Καλά ποιος είναι αυτός; - Έτσι μπράβο κι ανησύχισα. - Έλα ντε; Ποιος είσαι ρε φίλε; Και γιατί ανησύχησες; - Ε να, δέκα χρόνια έρχεστε εδώ, πάντα με ρωτάτε ποιος είμαι. - Σοβαρά; - Ναι. - Και; - Ε να σήμερα δε ρωτήσατε. - Δίκιο έχεις. Ποιος είσαι ρε φίλε; - Ε καλά θα με τρελάνετε; - Ε; - Ο σερβιτόρος είμαι!!! - Ε τότε γιατί...

Κάτσε να πιούμε ένα τσιπουράκι. Ένα γεια ήρθα να πω κι έχω αργήσει. Πιάσε ένα τσιπουράκι για το γιατρό από μένα. Όχι δε γίνεται. Με περιμένει η γυναίκα μου. Κάτσε μωρέ να πούμε δυο κουβέντες! Άντε καλά. Αλλά ένα μόνο. Ένα ίσον κανένα. Μην αρχίζεις... Χα, χα. Φέρε σερβίτσιο για το γιατρό και φρέσκο πάγο. Εδώ τα λέγαμε με τον δάσκαλο. Για βάλτε με κι εμένα στο πνεύμα. Για έρωτες παλιούς και νέους. Βρε πως περνάνε τα χρόνια... Βέβαια. Εγώ σαν χτες θυμάμαι στο Newcastle Upon Tyne... Αρχίσαμε... Να μην πω; Βέβαια να πεις γιατρέ μου... Λοιπόν έλεγα... στο Upon Tyne... Ένα βράδυ καθώς σχολούσες από το νοσοκομείο... Το έχω ξαναπεί; Όχι αλλά κάπως έτσι δεν αρχίζει; Ναι! Που το ξέρεις; Βλέπω Gray's Anatomy. Χα χα, αστείο. Γελάσαμε. Θα πεις γιατρέ; Αν είναι να με πειράζεται; Α γιατρέ όλα κι όλα. Το τσίπουρο θέλει αλληλεπίδραση. Πως το πες αυτό δάσκαλε; Α να, δεν είναι να λέει ένας και οι άλλοι ν' ακούνε. Θα σωθεί ο μεζές! Α τώρα π...