Δρόμοι του νου και των λέξεων

Αρπάχτηκα να κρατηθώ από μια ηλιαχτίδα Ήτανε σούρουπο, νόμιζα πως έφευγες για πάντα απ’ τη ζωή μου Αρπάχτηκα να κρατηθώ από μια ηλιαχτίδα Πίστευα εύκολο ήταν να γυρνώ της ζωής νέα σελίδα Αρπάχτηκα να κρατηθώ από μια ηλιαχτίδα Νόμιζα πως έτσι θα σταμάταγα της ζωής την καταιγίδα Ο ήλιος όμως έδυσε στοιχειώνοντας ερωτικό παραλήρημα Άγονη σκέψη μου για πάντα χάθηκες σε υγρό σκοτεινό μνήμα Τώρα τις σάρκες μου κατασπαράζουν χιλιάδες ηλεκτρικά μηνύματα Βελόνες μαύρικες καρφωμένες σε ξύλινα σύμβολα Εκδίκηση ζητούν της νύχτας σάπια φαντάσματα Οι σκιές χορεύουν χωρίς φως κι όμως αρνούμαι τα θαύματα Αρπάχτηκα να κρατηθώ από μια ηλιαχτίδα που έσβησε σαν το τελευταίο όνειρο πριν ξυπνήσω χωρίς τέλος Στήριξα τη ζωή μου στην τελευταία ηλιαχτίδα Για να σβήσει μέσα στη πρώτη αναλαμπή του φεγγαριού.

...μην αφήσεις το σκοτάδι της οργής, να σκεπάσει τον ήλιο του συναισθήματος.

Είκοσι χρονών, αγωνία και θλίψη. Είκοσι χρονών, στέκι στο παράθυρο κοιτά, ανθρωπάκια περνούν, σ' ένα αύριο ποθούν, στης ζωής το άδικο δεν υποχωρούν. Αναμνησεις απ' το μυαλό του περνούν, σαν άστρα που λάμπουν πριν να χαθούν. Θεέ μου αν μπορούσα στ' όνειρο να ζούσα, το άδικο που κοιτούσα να το σταματούσα. Είκοσι χρονών, γέρασα πια, χτυπημένος χάνομαι από την διαφθορά. Είναι κρίμα μες τη μοναξιά, να σβήνει μια φωτιά.

Κάτω στην άκρη τ' ουρανού η αγάπη μου κοιμάται, κύματα ρυθμό στην ανάσα της κρατάτε. Πέρα απ' την άκρη τ' ουρανού συννεφάκι στάθηκε. Μία σταγόνα, κι η μαγεία χάθηκε. Ξύπνα αγάπη μου, ξύπνα πνοή μου, νύχτα μη ματώσεις τη ψυχή μου.